ความตื่นตะลึงของจั่วม่อยามนี้ ยากจะบ่งบอกบรรยายออกมา
โพรงหินขนาดใหญ่ดูคล้ายสลักขึ้นจากคมมีด ราบเรียบสม่าเสมอจากต้นจนสุดปลาย เหนือสามัญสำนึกทั้งมวลของจั่วม่อโดยสิ้นเชิง ก่อนหน้านี้จั่วม่อเข้าใจว่ามันเรียนรู้พลังเทพได้ไม่น้อย แต่กลับพบว่าความลึกซึ้งของพลังเทพยังลึกล้าและก้าวไกลกว่าที่มันคิด
ในเวลานี้เอง จั่วม่อทันใดนั้นรู้สึกว่าร่างกายสะท้านขึ้นคราหนึ่ง เพียะคล้ายมีบางสิ่งในร่างกายมันแตกระเบิดออก
ความรู้สึกอันสนิทสนมคุ้นเคยพลันหวนคืนสู่ร่าง
จั่วม่อดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน สีหน้าทอแววเหลือเชื่อ
ความเหนื่อยล้าตามร่างกายหายวับไปทันที มันยกมือขึ้นมองดูด้วยสายตามึนงง สังขารปิศาจมหาทิวาที่คุ้นเคยกลับมายังร่างกายของมันอีกครั้ง มันลองเพ่งจิตวูบ พลังจิตสำนึกกับพลังปราณล้วนกลับสู่สภาพเดิม
หรือว่า… …
ความคิดอันอุกอาจประการหนึ่งผุดขึ้นในใจ
ความตื่นตะลึงบนใบหน้าจั่วม่อ เปลี่ยนเป็นปิติยินดีสุดระงับ
จั่วม่อพกพาความลิงโลดยินดี ทดสอบความคิดนี้อย่างรวดเร็ว และแล้วข้อสันนิษฐานของมันก็ได้รับการยืนยันแทบจะในทันทีทันใด ไม่ทราบเพราะเหตุใด พลังเทพของมันสามารถหวนกลับไปเป็นพลังทั้งสาม และพลังทั้งสามก็สามารถหลอมรวมเป็นพลังเทพ!
สิ่งที่ทำให้มันปลาบปลื้มยินดียิ่งกว่านั้น ก็คือการเปลี่ยนแปลงกลับไปกลับมานี้ มันสามารถควบคุมได้ดั่งใจปรารถนา!
จั่วม่ออดใจไม่ไหวอีกต่อไป แหงนหน้าหัวร่อดังสนั่นหวั่นไหว!
เสียงหัวร่อดังสะท
