ใจ แต่ข้าไม่สามารถใช้สิ่งของเหล่านี้ได้ น้องเล็ก เก็บไว้กับตัวเจ้าเถอะ แต่จดจำไว้ อย่าได้เปิดเผยของเหล่านี้ให้ผู้อื่นเห็นได้โดยง่าย”
จั่วม่อกล่าวอย่างไม่สบายใจ “พี่ใหญ่ เลือกไปสักสองสามอันเถอะ!”
“นี่ไม่มีประโยชน์ใดกับข้าจริง ๆ” ชิงหลินยังยืนกรานผลักกองสิ่งของกลับมายังเบื้องหน้าจั่วม่อ จากนั้นกล่าวว่า “แต่ไม่ต้องเกรงใจเกินไป ข้าผู้พี่ยังมีเรื่องจะขอร้องเจ้า”
“เรื่องอันใด? พี่ใหญ่โปรดบอกมา!” จั่วม่อกล่าวอย่างไม่ลังเล
“ในอนาคตหากน้องเล็กมีเวลาว่าง สามารถไปยังสถานที่แห่งนี้เพื่อชมดูสักคราหรือไม่? บางทีอาจมีลูกหลานชนเผ่าของข้าหลงเหลืออยู่ที่นี่หากพวกมันโชคดียังมีคนเหลือรอด น้องเล็กโปรดช่วยดูแลพวกมันแทนข้า” ชิงหลินจี้ดรรชนีอีกครั้ง จั่วม่อรู้สึกว่าในจิตใจมันปรากฏแผนที่อาณาจักรขึ้น
“ทะเลยังกลายเป็นท้องนา ทุกสรรพสิ่งล้วนแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา น้องเล็กไม่จำเป็นต้องตั้งใจไปค้นหา หากเจ้าพบพวกมัน ก็เพียงแค่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือพวกมันบ้างก็พอ” ชิงหลินกล่าวอย่างปลดปลง
“ไม่มีปัญหา!” จั่วม่อพยักหน้าแรง ๆ ลอบตกลงใจอย่างแน่วแน่ ไม่ว่าจะอย่างไร มันต้องไปค้นหายังสถานที่แห่งนี้ให้จงได้
ชิงหลินแย้มยิ้มจาง ๆ ยื่นมือออกมา “น้องเล็ก มอบเมล็ดผลึกสุริยันให้แก่ข้า”
รีบม่อรีบประคองส่งเมล็ดผลึกสุริยันถึงมือชิงหลิน
ในเวลานี้เอง แสงสีเขียวพลันสว่างเจิดจ้าขึ้นจากมือของชิงหลิน รัดพันห่อหุ้มเมล็ดผลึกสุริยันเอาไว้ภายใ
