าอย่างโง่งม แล้วจากนั้นจู่ ๆ ล้วงเอากองสมบัติที่ปกติรักใคร่หวงแหนเท่าชีวิตออกมา กล่าวอย่างใจป้าว่า “พี่ใหญ่ลองดูหากมีสิ่งใดใช้การได้ โปรดเลือกเอาไปเถอะ!”
“โอ้ น้องเล็กเจ้ามีสิ่งของดี ๆ ไม่น้อย” ชิงหลินกล่าวปนหัวร่อ ลองพลิก ๆ ดูรอบหนึ่ง “ลูกธนูหักนี้อาจเป็นอาวุธของนักรบสัญลักษณ์ศึกแห่งชนเผ่าเทพเกาทัณฑ์ ระฆังแตกใบนี้สมควรเป็นมหาสมบัติที่ล้าค่าที่สุดของชนเผ่าวารีตะวันออก เรียกว่าระฆังฟ้านิรันดร์กาล ส่วนศิลาดำทางด้านนี้คือแก่นวิญญาณร้ายโลกันตร์ สมบัติที่มีค่าที่สุดแห่งชนเผ่าวิญญาณผี น่าเสียดายที่ข้าผู้พี่แทบไม่รู้จักพวกมัน ไม่ทราบว่าจะใช้งานพวกมันอย่างไร”
“ทั้งหมดนี้ข้าเก็บมาจากสนามรบปิดผนึกล้างเผ่าพันธุ์ สหายของข้าบอกว่านั่นเป็นสถานที่ที่ยอดยุทธ์มากมายพากันสิ้นชีพ” จั่วม่อบอกเล่าสมบัติเหล่านี้ล้วนได้มาในตอนที่พวกจั่วม่อติดตามอสุภประหลาด ช่วยกันค้นหาทางออกจากสนามรบปิดผนึกล้างเผ่าพันธุ์ พวกมันผ่านสถานที่แห่งความตายอีกหลายแห่งซึ่งคลับคล้ายกับทะเลทรายผลึกทอง อสุภประหลาดไม่แยแสสนใจสิ่งของเหล่านี้ และยกทั้งหมดให้แก่จั่วม่อ
“ที่แท้เป็นเช่นนี้!” ชิงหลินผงกศีรษะ “มหาสงครามปิดผนึกล้างเผ่าพันธุ์ เป็นมหาสงครามปิดผนึกล้างเผ่าพันธุ์อย่างที่คาด! หลุมฝังศพแห่งบรรดายอดยุทธ์มากมายเหล่านั้น… …”
ทอดถอนยาวเยือกคราหนึ่ง ชิงหลินผลักกองสิ่งของกลับไปยังเบื้องหน้าจั่วม่อ “น้าใจของน้องเล็ก ข้าผู้พี่ขอรับไว้ด้วย
