ให้แก่มัน ที่แท้ล้าค่าสุดประมาณถึงเพียงนี้!
“เดิมทีเมล็ดผลึกสุริยันจะต้องตั้งไว้บนแท่นบูชา ผ่านพิธีกรรมบวงสรวงจนพร้อมสรรพเสียก่อน จึงจะสามารถดูดซับเข้าสู่ร่างกายได้ แต่แท่นบูชาในวิหารเทพแห่งนี้ถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนาน ดังนั้นเราได้แต่ใช้วิธีการอันทื่อด้านแทน”
ชิงหลินพอกล่าวถึงตรงนี้ ทันใดนั้นที่ปลายนิ้วของมันปรากฏหยดน้าคล้ายผลึกหยกหยดหนึ่ง ค่อย ๆ ไหลหยดลงบนหว่างคิ้วของจั่วม่ออย่างนุ่มนวล
ตูม!
จั่วม่อรู้สึกกระแสความเย็นระเบิดจากหว่างคิ้ว ม้วนทะลักลงไปในร่างอย่างรวดเร็ว
ทั่วร่างรู้สึกสุขสบายอย่างบอกไม่ถูก จมูกปากเต็มไปด้วยกลิ่นอายสดชื่นเบิกบานของมวลพฤกษา
“นี่คือหยดน้าลี้ลับเถาวัลย์เขียว ถือว่าเป็นของขวัญแรกพบหน้าจากพี่ใหญ่ของเจ้าเถอะ” ชิงหลินกล่าวยิ้ม ๆ แต่ใบหน้าขาวเผือดอยู่บ้าง“เทียบกับเมล็ดผลึกสุริยันแล้วอาจอ่อนด้อยกว่ามาก แต่อย่าได้ดูแคลนมันเลย”
จัวม่อตะลึงงัน ในใจตื้นตันไปหมด จมูกกลายเป็นแสบร้อน หมอบคารวะเต็มพิธีการ ตะโกนเรียกหาอย่างจริงใจ “พี่ใหญ่!”
ชิงหลินรีบประคองมันลุกขึ้นยืน สีหน้าปลาบปลื้มประโลมใจ“หลังจากเลอะเลือนมานับหมื่นปี วันนี้ยังได้พบเจอพี่น้องอีกคนหนึ่ง ชีวิตนี้ข้าไม่มีสิ่งใดให้นึกเสียใจอีก!” จากนั้นกล่าวต่อไปว่า “หยดน้าลี้ลับเถาวัลย์เขียวเก็บเกี่ยวจากเถาวัลย์เก่าแก่อายุหมื่นปี หากน้องเล็กเจ้าสามารถดูดซับได้สำเร็จ จะเป็นประโยชน์ต่อเจ้านับอเนกอนันต์”
จั่วม่อได้แต่พยักหน้
