างจนคางแทบหลุดร่วงลงมา
ดวงอาทิตย์ที่ยังก่อตัวไม่สมบูรณ์… …
ท่านย่ามันเถอะ! เกอที่แท้ถือดวงอาทิตย์เล็ก ๆ ดวงหนึ่งไว้ตลอดเวลา!
“ดังนั้นเมล็ดผลึกสุริยันแต่ละชิ้นล้าค่าสุดเปรียบปาน หากชนเผ่าเทพสุริยันมิได้ล่มสลายและล้มตายหมดสิ้น ไหนเลยเมล็ดผลึกสุริยันจะมาจบลงในมือผู้อื่นได้?” ชิงหลินกล่าวถึงตรงนี้ อดโศกสลดอยู่บ้างไม่ได้ มันสั่นศีรษะ กล่าวพลางทอดถอน “เจ้าสามารถพบเจอของสิ่งนี้ นับว่ามีโชควาสนาไม่น้อย ทั้งยังมีคนที่สามารถผนึกของสิ่งนี้อยู่ข้างกายพอดีอีกด้วยยามนี้ยังพบพานวิหารเทพสุริยันที่ยังไม่แตกดับ นี่หากมิใช่โชคชะตาจะเป็นอะไร?”
เห็นใบหน้าตื่นตระหนกจนปากอ้าตาโตของจั่วม่อ ชิงหลินยิ้มกว้างมันมีความรู้สึกที่ดีต่อจั่วม่อไม่น้อย คนผู้นี้แม้ลิ้นลมกลอกกลิ้งกลมเกลี้ยงคล้ายมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง แต่ยังคงมีหัวใจอันบริสุทธิ์
“พลังแห่งศรัทธาภายในเมล็ดผลึกสุริยันนี้ เกรงว่าอาจสลายหายไปหากผ่านกาลเวลาอีกสักหมื่นปี บางทีมันอาจถือกำเนิดเป็นดวงอาทิตย์อีกดวงหนึ่ง ต่อไปเจ้าต้องจดจำไว้ให้มั่น อย่าได้เปิดเผยเรื่องที่เจ้าถือครองเมล็ดผลึกสุริยันเป็นอันขาด เพื่อป้องกันมิให้เกิดเหตุเภทภัยกับตัวเจ้าเอง”
ได้ยินเช่นนี้ จั่วม่อพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย
ที่ผ่านมามันเพียงเข้าใจว่าของสิ่งนี้ไม่ธรรมดาสามัญ แต่ไม่ทราบว่ามีประโยชน์ใช้สอยอันใด หลังจากฟังชิงหลินบ่งบอกบรรยาย มันในที่สุดค่อยตระหนักว่าของขวัญที่อสุภประหลาดมอบ
