จั่วม่อตรวจสอบผนังหินขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่หลายรอบ บางครั้งยังใช้ฝ่ามือทดลองลูบไล้ไปมา
แต่แท้ที่จริง ในใจมันกำลังกระซิบสนทนากับผูเยาและเว่ย สองเฒ่าประหลาดข้ามสหัสวรรษ
“พวกเจ้ารู้จักมันหรือไม่? เจ้าสิ่งนี้แน่นอนว่าไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ!” จั่วม่อคล้ายทารกน้อยที่อยากรู้อยากเห็น “ท่านย่ามันเถอะแข็งจริง ๆ!”
กำแผงหินนี้มีสีเขียวอมเทาเข้ม ดูไม่ต่างจากหินดินทั่วไป แต่ไม่ว่าจะใช้กระบี่บินหรือศาสตรามาร ล้วนไม่อาจทิ้งริ้วรอยไว้บนพื้นผิวแม้แต่น้อย
“ดูคล้ายกับว่ามีคนประจุพลังเทพเอาไว้ภายใน” เว่ยลังเลแวบหนึ่งแล้วค่อยกล่าวออกมา
ตามมาด้วยสุ้มเสียงเปี่ยมเสน่ห์ของผูเยา แฝงความประหลาดใจเล็กน้อย “มิผิด เป็นพลังเทพจริง ๆ”
“พลังเทพ?” จั่วม่อผิดหวังอยู่บ้าง บ่นพึมพำว่า “ข้าหลงคิดว่านี่คือสมบัติ สมบัติกองโตเช่นนี้ มันจะต้องมีค่ามาก! ที่แท้ก็แค่ประจุพลังเทพเอาไว้ภายใน… …”
จากนั้นถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “พลังเทพคืออะไร? ช่างร้ายกาจนัก!”
“สิ่งที่เรียกว่าพลังเทพ คือพลังที่เหล่ายอดยุทธ์สมัยโบราณใช้กัน เจ้าจดจำอสุภประหลาดจากสนามรบปิดผนึกล้างเผ่าพันธุ์ได้หรือไม่ พลังที่มันใช้ก็คือพลังเทพ พลังเทพแตกต่างจากพลังทั้งมวลที่มีอยู่ในปัจจุบัน ทรงพลังอำนาจมหาศาล” เว่ยอธิบายอย่างอดทน
“หากพลังของเจ้าสามารถยกระดับขึ้นไปอีกขั้น เจ้าอาจบรรลุพลังเทพ” ผูเยาโพล่งขึ้นอย่างกะทันหัน
“ข้า? บรรลุพลังเทพ?” จั่วม่องงงันวูบ จากนั้นฉุกใจคิด “
