ึงของจั่วม่อเต็มไปด้วยเซียนกระบี่อันน่ากลัวผู้นั้น ราวกับฝันร้ายที่วนเวียนหลอกหลอนไม่รู้จักจบสิ้น มันไม่ทราบว่าในภายหลังผู้อื่นไฉนไม่โจมตีสืบต่อ ครั้งนี้ที่มันสามารถหนีเอาชีวิตรอดมาได้ ครึ่งหนึ่งล้วนพึ่งพาโชค หากมันพบพานคนผู้นี้อีกครั้ง จั่วม่อไม่กล้ารับประกันว่าจะโชคดีเช่นนี้อีก
ผู้อื่นพลังฝีมือสูงล้ากว่าพวกมันมาก กระทั่งเหวยเสิ้งยังกล่าวอย่างเปิดเผยว่าพลังของมันไม่อาจเทียบเท่ากับคนผู้นี้ได้
คนที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้แน่นอนว่าต้องไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียงเรียงนาม จู่ๆ มีมือสังหารอันร้ายกาจมุ่งเป้ามายังมัน จั่วม่อรู้สึกว่ามันไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ ดังนั้นตัดสินใจสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่าง
ก่อนอื่นเมื่อจั่วม่อกลับลงมาในเกาะ มันรีบส่งขุมกำลังทั้งหมดของมันไปสืบหาที่มาของคนผู้นี้ มันยังส่งนกกระเรียนกระดาษไปสอบถามเลี่ยวฉีชางด้วย แต่คาดไม่ถึงว่าเลี่ยวฉีชางจะแล่นมายังเกาะด้วยตัวเอง
เลี่ยวฉีชางสีหน้าแปลกพิกลยิ่ง “คนผู้นี้ไม่ได้มาจากอาณาจักรทะเลเมฆเรา!”
“ไม่ได้มาจากอาณาจักรทะเลเมฆ?” จั่วม่อประหลาดใจอยู่บ้าง
เลี่ยวฉีชางเมื่อได้รับข่าวว่าจั่วม่อถูกลอบสังหาร มันตื่นตระหนกอย่างรุนแรง ความสัมพันธ์ของมันกับเกาะเต่าสนิทสนมกลมเกลียวกว่าคนทั่วไปมาก ดังนันมันล่วงรู้มากกว่าผู้อื่นไม่น้อย กระทั่งหนิงอี้กับพวกอยู่ในมือของพวกจั่วม่อยังไม่มีผลลัพธ์ที่ดี แต่กลับมีคนแทบจะลอบสังหารจั่วม่อสำเร็จอย่างซึ่งหน้า จะไม่ให้
