สองพี่น้องบินรี่ติดตามกันจนลับหายไป ดูท่าคงไปหาเรื่องเล่นที่อื่น
จั่วม่อสั่นศีรษะอย่างระอาใจเล็กน้อย จากนั้นหันกลับไปวางแผนหาความร่ารวยของมันต่อ
ภายในถ้า กู้หมิงกงเหม่อมองซากแมลงที่กองสุมบนพื้นตาแทบถลนคนคล้ายถูกสายฟ้าฟาดใส่กลางศีรษะ
“ต้า… …ต้าเหริน… …” สุ้มเสียงสั่นสะท้านของมันได้ยินถนัด ฟังคล้ายลิ้นขมวดพันกัน ตะกุกตะกักถามว่า “ใคร… …ใครฆ่าพวกมันทั้งหมด?”
“อ้อ สัตว์ปราณของข้าเอง” จั่วม่อตอบอย่างไม่เห็นสำคัญ จากนั้นถามอย่างกระตือรือร้นสนใจ “ซากแมลงเหล่านี้ สามารถใช้หลอมสร้างชุดเกราะใบหลิวคลื่นทมิฬที่เจ้าว่าหรือไม่?”
กู้หมิงกงอึ้งงันไปครู่ใหญ่ สัตว์ปราณฆ่าแมลงเหล่านี้? สวรรค์! สัตว์ปราณอันใดจึงร้ายกาจปานนี้!
แมลงใบไม้ศิลาลึกเป็นสัตว์ปราณระดับห้า! เปลือกเกราะอันแกร่งกร้าวของพวกมัน กระบี่บินต่ากว่าระดับห้าไม่อาจระคายผิว! แมลงใบไม้ศิลาลึกโดยทั่วไปแล้วไม่มีจุดอ่อน พวกมันไม่เกรงกลัวพิษ เพลิงไฟหรือความเย็น อีกทั้งพวกมันอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ ยากจะรับมือเป็นที่สุด
มันลองหยิบซากแมลงจากพื้นขึ้นมาชมดู แมลงใบไม้ศิลาลึกตัวนี้เสียชีวิตมานานแล้ว บนเปลือกแข็งไม่มีริ้วรอยแม้แต่รอยเดียว แต่เมื่อลองเปิดเปลือกชั้นนอกออกดู จะสามารถพบเห็นรอยแผลกระบี่ที่คว้านทะลวงผ่านเลือดเนื้อร่างกายภายในทั้งหมด
เจตจำนงกระบี่อันร้ายกาจ!
สัตว์ปราณอันร้ายกาจ!
กู้หมิงกงค่อยปลุกปลอบสติกลับคืนมา รีบตอบรับว่า “ได้ ได้ พวกมัน
