จั่วม่อเมื่อมาถึงปากถ้า พลันได้ยินเสียงกรีดแหลมดังสะท้อนก้องอยู่ภายในถ้า ต้องสีหน้าแปรเปลี่ยนในบัดดล
นกโง่!
มันโถมทะยานเข้าไปอย่างไม่รีรอลังเล!
พุ่งดิ่งเข้าไปในถ้า แสงสว่างกลายเป็นสลัวเลือนรางลง แต่สำหรับจั่วม่อยังคงสว่างไสวราวกับแสงแดดเที่ยงวัน เห็นบนพื้นถ้าสุมซ้อนด้วยซากแมลงหนาเป็นชั้น ๆ แต่ยามนี้มันไม่เหลือบมองสักแวบ เหินลิ่วเข้าไปในส่วนลึกของถ้าดุจสายฟ้าแลบ
ชั่วอึดใจให้หลัง จั่วม่อพบเห็นนกโง่ ค่อยคลายใจลงส่วนหนึ่ง
นกโง่กำลังเผชิญหน้ากับแมลงมหึมาตัวหนึ่ง!
ในมุมถ้าที่อยู่ใกล้ ๆ เห็นสือผิ่นถือกระบี่กระชับแน่น ทว่ากำลังหอบหายใจหนัก ๆ เห็นได้ชัดว่าอยู่ในสภาพหมดสิ้นเรี่ยวแรง
รอจนจั่วม่อหันเหความสนใจจากนกโง่กับสือผิ่นไปยังแมลงยักษ์ตัวนั้น อดไม่ได้ต้องสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ แมลงมหึมาตัวนี้ตระหง่านง้าดุจขุนเขาย่อม ๆ ทั้งร่างปกคลุมด้วยเปลือกเกราะดำ ดูแข็งแกร่งทนทานเป็นที่สุด ส่วนขายาวผิดธรรมดาคล้ายขาแมงมุม แต่ละข้างทั้งหยาบหนาทั้งแกร่งกร้าว เห็นแท่งหนามยาวที่โค้งเล็กน้อยงอกเรียงรายเป็นแถวเป็นแนวอยู่บนลำขา บันดาลให้ท่อนขายาว ๆ เหล่านั้นดูคล้ายปกคลุมไปด้วยฟันเขี้ยว จั่วม่อเชื่อเหลือเกิน ไม่ว่าขาข้างใดหากกวาดถูกเป้าหมาย เกรงว่าเลือดเนื้อผิวหนังคงถูกฉีกขาดสะบั้นในคราเดียว!
ส่วนปลายเท้าเป็นหนามกระดูกตะขอจิกแน่นติดพื้น ภายใต้กรงเล็บอันร้ายกาจนี้ หินแกร่งถูกเจาะลงไปอย่างง่ายดายไม่ต่างจากพื้นโ
