ับพี่น้องของเจ้าเถอะ!” จั่วม่อตบเจดีย์น้อยเบา ๆ อย่างรักใคร่
เจดีย์น้อยกลับมีทีท่าตื่นตระหนกสุดระงับ ฉุดกระชากชายเสื้อของจั่วม่ออย่างเอาเป็นเอาตาย พยามลากมันไปในทิศทางหนึ่ง
“อย่าได้ก่อกวนแล้ว อย่าได้ก่อกวนแล้ว!” จั่วม่อดุพลางหัวร่อ นึกไม่ถึงเจดีย์น้อยกลับยิ่งฉุดกระชากแรงขึ้น ค่อยสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ
จั่วม่อใจหายวาบ หรือว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น?
เจดีย์น้อยเห็นจั่วม่อดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว รีบเหินลิ่วนำไปเบื้องหน้าจั่วม่อตามติดหลังไปอย่างกระชั้นชิด
เจดีย์น้อยนำจั่วม่อมาถึงปากทางเข้าถ้าแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว
