จของกระบวนทัพเบื้องหน้า ในใจพลันบังเกิดความคิดอันอุกอาจประการหนึ่ง
เซี่ยวม่อเกอกลับมาแล้ว!
ไม่ทราบเพราะเหตุใด ในใจอันเงียบสงบของนาง พลันปรากฏความลิงโลดยินดีกระเพื่อมไหวเป็นระลอก
กับแผนการอันยิ่งใหญ่ของผูเยานี้ จั่วม่อกลับไม่ได้คาดหวังอะไรแม้แต่น้อย มันรู้สึกว่านี่เป็นเพียงการกระเสือกกระสนคิดกู้หน้าของผูเยาเท่านั้น ทั้งหลายทั้งปวงเพียงคิดล้างอายจากการที่ถูกเว่ยช่วงชิงค่ายเว่ยไปจากมัน
จัดตั้งกองพัน?
พวกหนานเยว่มีกันสักกี่คน? ยังจะจัดตั้งกองพันอันใดอีกเล่า! ช่างเหลวไหลไร้สาระจริง ๆ!
มันได้แต่เห็นอกเห็นใจหนานเยว่กับคนอื่น ๆ อย่างสุดซึ้ง โทสะอันยิ่งใหญ่ของผูเยาคงได้แต่ระบายใส่บรรดาสหายที่น่าสงสารเหล่านี้แล้ว แต่แน่นอนว่าจั่วม่อไม่คิดยื่นมือเข้าพิทักษ์ความเป็นธรรมให้แก่บรรดาลูกศิษย์ที่น่ารักของมัน แค่ผูเยาไม่ระบายโทสะใส่มัน มันก็ขอบคุณฟ้าดินเป็นล้นพ้นแล้ว! หากผูเยาเริ่มงัดข้อกับเว่ยอีกครั้ง คนที่จะต้องเสี่ยงอันตรายก็คือตัวมันนี่เอง!
ผู้เช่าอาศัยทะเลาะเบาะแว้งกัน ทรัพย์สินที่เสียหายจะอย่างไรก็ยังเป็นของเจ้าของบ้าน!
ดังนั้นจั่วม่อหุบปากเงียบอย่างชาญฉลาด ทั้งไม่คัดง้างและไม่กล่าวอันใด
หนานเยว่กับพวกเจ้าทั้งหมดเอ๋ย รอให้เกอมีอำนาจมากกว่านี้เสียก่อน เกอจะชดเชยให้แก่พวกเจ้าเป็นอย่างดี… … แต่ยามนี้เพื่อสวัสดิภาพของเกอ คงต้องรบกวนพวกเจ้าอดทนไปก่อนแล้ว… …
ว่าแล้วจั่วม่อก็กลับไปคร่าเคร่งจดจ่ออยู่ก
