งไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเว่ยเริ่มสำนึกเสียใจอยู่บ้าง แสงศักดิ์สิทธิ์ยากจะบรรลุรู้แจ้ง ในชนเผ่าสระสวรรค์ไม่มีผู้ใดสามารถเรียนรู้สำเร็จ นี่เป็นเหตุผลที่สุดท้ายรอยประทับวิญญาณได้ส่งผ่านมาถึงมัน
จั่วม่อไม่ได้เป็นคนของเผ่าสระสวรรค์เสียด้วยซ้า… …
แต่ยามนี้ไม่ว่ากล่าวอันใดล้วนสายเกินไป มันได้แต่ภาวนาให้จั่วม่อสามารถบรรลุแสงศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จ มิเช่นนั้นพวกมันทั้งสาม ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจหนีรอดจากแสงศักดิ์สิทธิ์
ทันใดนั้นเอง แสงรอบกายจั่วม่อพลันสลัวเลือนรางลง
เพียงชั่วระยะสิบอึดใจ แสงทั้งหมดสลายหายไป รอบกายมันกลับกลายเป็นห้วงความว่างเปล่าสีดำสนิท ด้วยระดับความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เว่ยสีหน้าทอแววปิติยินดี แต่มันเกรงว่าจะรบกวนจั่วม่อ ไม่กล้าหายใจโดยแรง เค้าความตึงเครียดบนใบหน้ายิ่งเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม
เห็นพื้นที่หนึ่งจั้งรอบกายจั่วม่อเปลี่ยนเป็นมิติความว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์ ความว่างเปล่าสีดำที่ไร้ก้นบึ้ง
ภายในความว่างเปล่าดำทมิฬ จั่วม่อลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน
ตูม!
พลังสภาวะยิ่งใหญ่ไพศาลสยบโลกหล้ากวาดวาบอย่างเกรี้ยวกราดดุจพายุโหม!
ผูเยากับเว่ยแค่นเสียงหนัก ๆ อย่างพร้อมเพรียง ใบหน้าขาวเผือดถลึงจ้องดวงตาของจั่วม่ออย่างตื่นตะลึง
ดวงตาของจั่วม่อสาดแสงเจิดจรัสผิดธรรมดา ประหนึ่งดวงดาวเปล่งแสงกลางม่านความว่างเปล่าสีดำทมิฬ ดวงตาทั้งคู่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก ประหนึ่งเทพยดาผู้สูงศักดิ์ทอดตามองโลก
