อ้างว้างชนิดหนึ่ง สุ้มเสียงทั้งลุ่มลึกและสงบเยือกเย็น “ยุคสมัยนี้เป็นโลกของมัน”
“ข้าสูดได้กลิ่นอันตรายจากเจ้าสิ่งนี้” ผูเยาโพล่งขึ้นอย่างกะทันหัน
เว่ยคลี่ยิ้มเล็กน้อย “แน่นอน คิดร่าเรียนสุดยอดวิชาไหนเลยไม่มีความเสี่ยงได้?”
ขณะที่จั่วม่อขมวดคิ้วครุ่นคิดหาวิธี ลำแสงที่ห้อมล้อมรอบกายพลันขยับเคลื่อนไหวอย่างพลุ่งพล่าน
จั่วม่อไม่ทันระวัง ต้องกรีดร้องออกมา แสงสีแดงสายหนึ่งกวาดผ่านร่างมัน มันรู้สึกราวกับถูกต้มอยู่ในกระถางหลอมกลั่นโอสถ เปลวไฟแผดเผาเลือดเนื้อร่างกายทุกตารางนิ้ว ความเจ็บปวดเสียดหัวใจประหนึ่งคลื่นน้ากระแทกกระทั้นระลอกแล้วระลอกเล่า กลืนกินมันลงไปในบัดดล
นานเท่าใดแล้วที่มันไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเจียนตายเช่นนี้?
นับตั้งแต่ที่มันครอบครองเปลวไฟอีกาทองคำ เปลวไฟทั่วไปก็ไม่อาจทำร้ายมันได้อีก ต่อมาเปลวไฟลายชั้นมหาทิวายิ่งดุร้ายและวางอำนาจบาตรใหญ่กว่าเดิม เพิ่มพลังป้องกันให้มันอย่างมหาศาล ทั้งยังเป็นเปลวไฟที่หาได้ยากยิ่งในหมู่เปลวไฟระดับหก ดังนั้นความเจ็บปวดจากการถูกเปลวไฟแผดเผาเช่นนี้ มันไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว
ความเจ็บปวดจากการที่ดวงวิญญาณทุกส่วนถูกแผดเผา แทบทำให้จั่วม่อเสียสติในทันที
ในเวลานี้เอง แสงสีขาวสงบเงียบเยียบเย็นสายหนึ่งพลันตกลงบนร่าง
ความเจ็บปวดจากการถูกแผดเผากลับกลายเป็นเย็นเยียบเสียดกระดูกในบัดดล ราวกับถูกใบมีดน้าแข็งขูดกระดูก จั่วม่อร่างสั่นกระตุกอย่างรุนแรง สุดจะระงับยับย
