ของพวกมันได้ ทุกตระกูลยินดีส่งมอบผู้นำตระกูลของพวกมันให้ประมุขเกาะตัดสินโทษ นอกจากนี้พวกมันยังหวังว่าท่านประมุขจะยินยอมรับสิบชิ้นจิงสือระดับหกนี้เอาไว้ พวกมันไม่ได้คิดหลีกหนี เพียงหวังว่าจะรักษาส่วนหนึ่งของตระกูลเอาไว้ ประมุขเกาะ โปรดเมตตาละเว้นทางรอดสายหนึ่งให้แก่พวกมันเถอะ!” เลี่ยวฉีชางกล่าวพลางนำถุงสีเหลืองใบเล็ก ๆ ออกมายื่นส่งให้จั่วม่อ
จั่วม่อสีหน้าคลายลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้ยื่นมือออกไปรับจิงสือในทันทีเพียงจับจ้องมองตาเลี่ยวฉีชาง กล่าวเน้นเสียงว่า “ผู้รับผิดชอบที่เริ่มต้นเรื่องนี้ จะต้องรับผิดชอบการกระทำของพวกมัน!”
เลี่ยวฉีชางตระหนักทันทีว่าวาจาของจั่วม่อเท่ากับประกาศโทษตายแก่ผู้คนหลายคน บรรดาตระกูลเหล่านี้เพื่อความอยู่รอดของตระกูล ย่อมต้องประคองส่งมอบศีรษะผู้นำของพวกมันอย่างเต็มใจเพื่อคลายโทสะของเกาะเต่า
มันรีบพยักหน้าพลางกล่าว “ประเสริฐ!”
จั่วม่อค่อยรับถุงจิงสือ พลางกล่าว “ครั้งนี้เห็นแก่หน้าพี่เลี่ยว ข้าจะละเว้นพวกมันสักครา แต่วาจาขอกล่าวล่วงหน้า ต่อไปหากพวกมันมีความคิดเป็นอื่น อย่าได้โทษว่าผู้น้องไม่เกรงอกเกรงใจ!”
“ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น” เลี่ยวฉีชางแย้มยิ้มผ่อนคลาย ในใจดุจปลดเปลื้องภูเขาออกจากอก นี่มิใช่ว่ามันอยากรับเผือกร้อน แต่คนเหล่านั้นรบเร้ามันสาหัสจริง ๆ ได้แต่ปลุกปลอบตัวเองเดินทางมา อย่างไรก็ตาม การเจรจาต่อรองคราวนี้เมื่อประสบความสำเร็จด้วยดี ก็นับเป็นผลดีต่อมันไม่น้อย
