สาม ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายอำมหิต ใบหน้ามันบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด ดวงตาทอประกายคลุ้มคลั่งฟั่นเฟือน ตวาดก้องอย่างไม่สนใจอะไรอีก “พี่น้องเรา! เช่นนั้นก็มาเข่นฆ่าพวกมันให้หนำใจเถอะ… …”
ทันใดนั้น สุ้มเสียงแหบพร่าและสิ้นหวังของมันชะงักขาดหายกลางคันสีหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกโพลง ประหนึ่งว่าจู่ ๆ ก็กลับกลายเป็นรูปปั้นในบัดดล
จากนั้นมันร่วงหล่นลงจากฟ้า ปัง กระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง บนร่างไม่มีร่องรอยของชีวิตแม้แต่เส้นสายใยเดียว
เหม่อมองตามซากศพที่ร่วงฟาดพื้นของพี่น้องร่วมตระกูล สองจินตันที่เหลือสีหน้าราวกับพบพานผีสาง
ข้างซากศพอันน่าสยดสยองนั้น เห็นสตรีสาวใบหน้าแข็งทื่อดุจท่อนไม้กับนกใหญ่ตัวหนึ่งยืนนิ่งเงียบงันอยู่เคียงกัน สตรีสาวผู้นั้นใบหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก ดวงตาว่างเปล่าไร้ประกาย ส่วนนกใหญ่ข้างกายนางกำลังเขม้นมองพวกมันด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม!
การโจมตีเมื่อครู่ใช่เป็นฝีมือของหญิงสาวที่ดูคล้ายภูตผีผู้นี้หรือไม่?
พวกมันพบว่านี่ยากจะเชื่อ สตรีสาวนางนี้ดูเหมือนไม่มีสิ่งใดผิดปกติพวกมันกระทั่งระลอกพลังปราณสั่นสะเทือนสักน้อยนิดจากร่างนาง ยังไม่สามารถสัมผัสได้
คำตอบนี้ไม่มีผู้ใดบอกพวกมัน!
ความหวาดหวั่นขวัญผวาอันไร้จุดจบเขมือบกลืนจิตใจพวกมันนอกเหนือจากความกลัว ในดวงตาของพวกมันก็ไม่อาจบรรจุสิ่งอื่นใดได้อีก! ความกล้าหาญเสี้ยวสุดท้ายที่คิดฉุดลากผู้คนให้ตกตายร่วมกับพวกมันถูกการโจมตีอันประหลาดล้าและน่
