าขนลุกเมื่อครู่ลบล้างไปจนหมดสิ้น!
นี่เป็นสถานที่อันน่าขนพองสยองเกล้า!
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนน่าขนพองสยองเกล้า มิเช่นนั้นพวกมันไฉนพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ? ไฉนกองพันเถียนเยี่ยถูกทำลายรวดเร็วถึงเพียงนี้? ไฉนพวกมันต้องมาตายที่นี่ทั้งหมด? ไฉนไม่มีผู้ใดหลุดรอดไปได้แม้แต่คนเดียว… …
ทุกสิ่งทุกอย่างเบื้องหน้าพวกมันคล้ายกับฝันร้าย สายตาของพวกมันเลื่อนลอยซึมเซา พลังสภาวะแตกซ่านสับสน
ท่ามกลางความเลอะเลือนเลื่อนลอย พวกมันได้ยินเสียงร้องแหลมดังสดใส ดูเหมือนจะแฝงร่องรอยดูหมิ่นเหยียดหยามเอาไว้ด้วย
ต่อจากนั้น พวกมันปวดแปลบที่ทรวงอก ชีวิตหลุดลอยออกจากร่างโดยไม่ได้ล่วงรู้สิ่งใดเลย
จ้องมองเมฆดำที่ปิดคลุมเกาะเต่าทั้งหมด หลีซู่เผยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
เฝิงป๋อที่ด้านข้างอุทานอย่างประหลาดใจ “ทัพตระกูลเถียนถึงกับทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ทั้งหมด? นึกไม่ถึงว่าเกาะเต่าจะเข้มแข็งถึงเพียงนี้ ไม่เลวเลยจริงๆ”
หลีซู่ไม่กล่าวคำใด ศิษย์พี่เฝิงแม้จะบอกว่าเกาะเต่าไม่เลว แต่จากสุ้มเสียงก็ฟังออกว่ามันไม่แยแสสนใจกระไรนัก นี่ถือเป็นเรื่องปกติมาก ศิษย์พี่เฝิงเพิ่งจะมาถึงอาณาจักรทะเลเมฆ ไม่ได้ทำความเข้าใจกับพลังของตระกูลเถียนในเชิงลึก แม้กล่าวเช่นนี้ก็ไม่น่าแปลกใจอันใด
แต่หลีซู่ไม่ใช่ มันเข้าใจความแข็งแกร่งของตระกูลเถียนดี ดังนั้นดวงตาทอแววกังวลอย่างลึกล้า
