“ศิษย์พี่เฝิงรอบรู้หลากหลาย ไม่ทราบรู้จักค่ายกลชุดนี้หรือไม่?” หลีซู่จ้องมองเกาะเต่าจากระยะไกล กล่าวถามเสียงราบเรียบด้านข้างมันเป็นบุรุษกลางคน เรียกว่าเฝิงป๋อ ซึ่งใบหน้าทอแววอัศจรรย์ใจ “ดูคลับคล้ายกับค่ายกลเวิ้งฟ้าอากาศครามของสำนักฟ้าครามอยู่บ้าง หรือว่าประมุขของเกาะเต่าผู้นี้ เป็นศิษย์สำนักฟ้าคราม?”“สำนักฟ้าคราม?”“อา สำนักฟ้าครามเป็นสำนักของเซียนยันต์ที่ทรงพลังยิ่งครองอำนาจอยู่ในอาณาจักรรัตติกาลทมิฬ สำนักพวกมันมีศิษย์ไม่มากนัก แต่เชี่ยวชาญวิชาหลอมสร้างและวิชายันต์ ดังนั้นสำนักนี้มั่งคั่งรํ่ารวยเป็นอย่างยิ่ง สิ่งที่มหัศจรรย์ที่สุดในสำนักฟ้าครามเป็นค่ายกลพิทักษ์สำนักของพวกมัน เรียกว่าค่ายกลเวิ้งฟ้าอากาศคราม ทรงพลานุภาพยิ่งใหญ่ไพศาลเหนือธรรมดา” เฝิงป๋ออธิบาย“อาณาจักรรัตติกาลทมิฬ?” หลีซู่ประหลาดใจเล็กน้อย“ห่างไกลเท่าใด?”“อา ห่างไกลเป็นอย่างยิ่ง”“เช่นนั้นพวกมันไฉนแล่นมายังอาณาจักรทะเลเมฆ?” หลีซู่หัวคิ้วขมวดมุ่น“เรื่องนั้นข้าไม่รู้” เฝิงป๋อแย้มยิ้มพลางกล่าว “ศิษย์น้องเจ้าห่วงกังวลอันใด? เท่าที่ข้าทราบ ศิษย์สำนักฟ้าครามแม้เชี่ยวชาญวิชาหลอมสร้างและวิชายันต์ แต่พวกมันรักสงบ ไม่ใคร่ขัดแย้งกับผู้คนนัก”“เช่นนั้นก็แปลกประหลาดแล้ว” หลีซู่รำพึงพลางสั่นศีรษะ“ศิษย์พี่เพิ่งจะมาถึงอาจยังไม่ทราบ ผู้คนของเกาะเต่าเหล่านี้แม้ไม่เคยเป็นฝ่ายรุกรานหาเรื่อง แต่หาใช่ชนรุ่นหลังที่เงียบสงบและอ่อนน้อมไม่ ไม่ว่า
