บนเกาะเต่า เสียงหัวร่อสนทนาอย่างร่าเริงพบเห็นได้ทั่วไปผู้คนเมื่อกล่าวถึงเรื่องที่พวกมันเพิ่งกระทำลงไป ล้วนลิงโลดยินดีจนหน้าแดงกํ่า ยิ่งนึกถึงท่าทางขลาดเขลาและหวาดกลัวแทบอุจจาระปัสสาวะราดของบรรดาพ่อค้าเหล่านั้น พวกมันยิ่งพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก“ฮ่า พวกเจ้าทราบหรือไม่ ตัวขี้ขลาดเหล่านั้นพอมองเห็นข้าพวกมันทำท่าราวกับพบพานผีสาง!” เหลยเผิงกรีดวาดสองมือทำท่าทำทางประกอบ บอกเล่าแก่เหล่าสหายอย่างภาคภูมิใจ“เจ้าก็ดูคล้ายผีสางจริงๆ” เหนียนลู่สอดปากเบาๆทุกผู้คนระเบิดหัวร่องอหาย ไม่เว้นแม้แต่ตัวเหลยเผิงเองในห้องโถงใหญ่ จั่วม่อกับเหล่าแกนนำก็มารวมตัวกันด้วยดวงตาเป็นประกายรอจนเปาอี้คิดคำนวณเสร็จสิ้น จั่วม่อรีบถามอย่างอดรนทนไม่ได้ “พวกเราขายได้มากเท่าใด?”เปาอี้แย้มยิ้มหน้าบานราวกับดอกเบญจมาศบานแฉ่ง แต่ในเวลานี้ไม่มีผู้ใดค่อนแคะถากถางมัน กลับเฝ้ามองอย่างคาดหวังรอคอย ได้ยินเปาอี้เสียงสั่นสะท้าน “หก… …หก… …”“หกสิบชิ้นจิงสือระดับห้า?” จั่วม่อยิ้มกว้างจนปากแทบถึงใบหูหกสิบชิ้นจิงสือระดับห้า นับเป็นจิงสือจำนวนมหาศาลอย่างแท้จริง เป็นจำนวนเงินที่มากมายเกินกว่าทรัพย์สินเงินทองเดิมของจั่วม่อก่อนหน้าวิกฤติการณ์เสียอีก! เพียงแค่ไม่กี่วัน ถุงเงินของมันก็โป่งพองเป็นสองเท่า นี่แน่นอนว่าเป็นผลกำไรครั้งมโหฬาร!ทุกผู้คนแย้มยิ้มอย่างปลาบปลื้มยินดี หกสิบชิ้นจิงสือระดับห้ามากพอจะซื้อหายุทธภัณฑ์เวทระดับห้าได้หนึ่งชิ้น!ทุกคน
