ขุ่นมัวในช่วงสองสามวันมานี้ถูกกวาดหายวับไปทันที! จินตนาการถึงภาพในอนาคต พวกมันตื่นเต้นระทึกใจเป็นที่สุด!เห็นภาพตรงหน้านี้ เถียนหย่งชิงพลันฉุกใจคิด เอ่ยปากว่า“กระทำการใหญ่โตโอ่อ่าถึงเพียงนี้ ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน!”“ย่อมไม่เคยเห็น! ไม่เคยเห็น! นอกเหนือจากพวกเรา ผู้ใดจะมีปัญญากระทำการใหญ่โตเช่นนี้!” ผู้คนทั้งกลุ่มยกหางซึ่งกันและกัน“หากเรื่องนี้ประสบผล เมืองซวีหลิงเราจะโด่งดังไปทั่ว! ทุกคนจะมีชื่อเสียงไปด้วยกัน! ผู้ใดจะมีอำนาจมากกว่าเรา? ผู้ใดจะมีฝีมือมากกว่าเรา? ผู้ใดจะอาจหาญเท่าเรา? หนึ่งในร้อยยอดยุทธ์บนทำเนียบ ผู้ใดไม่ได้มีดวงตาสูงส่งอยู่เหนือศีรษะ? ผู้ใดไม่ได้เป็นที่เคารพนบนอบ? แล้วจะเป็นไร? พวกเรามิใช่หวดฟาดพวกมันลงมาหรือ? หวดฟาดด้วยจิงสือ!” สุ้มเสียงของเถียนหย่งชิงปลุกเร้าจิตใจอันฮึกเหิม กรีดวาดมือไปมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นเร้าใจคนอื่นๆ ก็ล้วนแล้วแต่ตื่นเต้นฮึกเหิมตาม!ใช่แล้ว! ยังจะมีใครกล้าทำการใหญ่โตเช่นพวกมัน? เป็นยอดยุทธ์ในทำเนียบยอดยุทธ์แล้วจะเป็นไร? พวกมันมิใช่สามารถถูกจิงสือหวดฟาดลงมาหรือ!ในชั่วขณะนี้ ทุกผู้คนในที่นี้ ล้วนรู้สึกยิ่งใหญ่เกรียงไกรกว่าผู้ใดทั้งหมด!สำหรับกลุ่มคนจากเกาะเต่า ไม่ได้อยู่ในสายตาพวกมันอีก ต่อหน้าขุมกำลังเช่นนี้ เกาะเต่าน้อยๆ จะต่างอันใดกับมดปลวกตัวกระจ้อยร่อย เพียงนิ้วเดียวก็สามารถบดขยี้พวกมันได้มากเกินพอ!เกาะเต่า? พวกมันเป็นตัวอันใด?
