“เป็นพวกอาณาจักรต้าหยานอีกแล้วงั้นหรือ?”
แววตาของซูเฉินวาบไหว
ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเขา เว้นเสียแต่เฒ่าในชุดดำผู้หนึ่งซึ่งอยู่เบื้องหลังเยี่ยนปู้ฝานจะอยู่ในขอบเขตขุนนางยุทธ์แล้ว คนอื่นล้วนอยู่ในขอบเขตจ้าวยุทธ์ทั้งสิ้น
อีกทั้งอาณาจักรต้าหยานกับอาณาจักรต้าหลี่นั้นเดิมทีก็เป็นศัตรูกันอยู่แล้ว คิดไม่ถึงว่าครานี้เขาจะพบกับองค์ชายของอาณาจักรต้าหยานเข้าอย่างจัง
“พวกเจ้าจากแดนอื่นสินะ? ช่างน่าสนใจนัก! วางศิลาวิญญาณลง คุกเข่าเป็นข้ารับใช้ของข้า ข้าจะไว้ชีวิตให้!”
เยี่ยนปู้ฝานจ้องมองซูเฉินกับจวินจื่อหลิง กล่าวอย่างเย่อหยิ่ง
“ฆ่า!”
ซูเฉินกับจวินจื่อหลิงสบตากัน เพียงคำเดียวก็ตะโกนพร้อมกัน แล้วพุ่งเข้าใส่เยี่ยนปู้ฝานกับพวกทันที!
โครม!
พลังลมปราณภายในของซูเฉินพลุ่งพล่าน หมัดหนึ่งซัดออกดั่งคลื่นทะเลบ้าคลั่ง พลังหมัดมหาศาลกระแทกเข้าใส่เยี่ยนปู้ฝานและพวก
ฉัวะ!
ขณะเดียวกัน จวินจื่อหลิงก็เรียกกระบี่บินออกมา แสงกระบี่คมกริบส่องวาบ สั่นสะเทือนกลางอากาศ ทิ้งเงาวูบวาบไว้ทั่วท้องฟ้า คมกระบี่เยียบเย็นสะท้านใจ ฟันฉับใส่ศัตรูอย่างรวดเร็ว
“อวดดีนัก!”
เยี่ยนปู้ฝานสีหน้าเย็นเฉียบ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ เขาไม่คิดเลยว่าซูเฉินกับจวินจื่อหลิงจะลงมือรวดเร็วเช่นนี้
พลังอันน่ากลัวของทั้งสองทำให้เขาไม่กล้าประมาท กระบี่ทองเล่มหนึ่งปรากฏในมือ แสงกระบี่เปล่งประกาย สะบัดฟาดออกไปอย่างรุนแรง
“คุ้มกันองค์ชาย!”
“ฆ่ามันให้หมด!”
