่มีที่สิ้นสุด!
“ว่ากระไร? เปิดห้องเรียนสอนวิชา?” เถียนหย่งชิงใบหน้าทอแววตื่นตะลึงเถียนเหิงปอก็สีหน้าประหลาดพิกลเช่นกัน “ใช่แล้ว ผู้ใดจะคาดคิดว่าพวกมันจะมีความคิดเช่นนี้! อ้อ พวกมันจะเปิดห้องเรียนเพาะปลูกพืชปราณด้วย!”“ห้องเรียนเพาะปลูกพืชปราณ?” เถียนหย่งชิงหัวร่อฮาฮา“พวกมันไม่มีปัญญาว่าจ้างเกษตรกรปราณ ดังนั้นคิดวิธีเช่นนี้ขึ้นมา?”“ฮ่าฮ่า!” เถียนเหิงปอหัวร่ออย่างลำพองใจ “พวกมันยังจะทำอย่างไรได้? พวกเราว่าจ้างเกษตรกรปราณในละแวกใกล้เคียงมาทั้งหมดแล้ว เว้นเสียแต่ว่าพวกมันยินดีจะไปเยี่ยมเยือนที่ห่างไกลกว่านั้น แต่ในกรณีนั้น แม้ว่าผู้อื่นยินดีจะมา แต่แน่นอนว่าต้องเรียกราคาสูงขึ้น!”“คนเหล่านี้น่าสนุกสนานยิ่ง” เถียนหย่งชิงกล่าวปนหัวร่อ “ข้าจำได้ว่าตระกูลเถียนเราก็มีห้องเรียนเพาะปลูกพืชปราณเช่นกัน”เถียนเหิงปอคาดเดาออกว่าผู้เป็นพี่หมายถึงสิ่งใด ต้องหัวร่ออย่างกลอกกลิ้ง “มิผิด ห้องเรียนเพาะปลูกพืชปราณของตระกูลเถียนเราจัดอยู่ลำดับหนึ่งในเมืองซวีหลิง”“นำพวกมันไปแสดงให้คนนอกเหล่านี้ทราบว่าอันใดเรียกว่าเลิศลํ้า คนเหล่านี้ประดุจลูกวัวไม่เกรงกลัวพยัคฆ์ หากมิได้ประจักษ์ถึงความเข้มแข็งในด้านเพาะปลูกพืชปราณของตระกูลเถียนเราเกรงว่าคงไม่คิดยอมแพ้!” เถียนหย่งชิงสั่งการ“ฮ่าฮ่า! ช้าชมชอบข่มเหงรังแกผู้คนมากที่สุด!” เถียนเหิงปอแย้มยิ้มอย่างลำพองใจ
“เราทำเช่นนี้จะดีหรือ?” เหนียนลู่สีหน้าขัดแย้งเล็กน้อยด้านข้าง
