มัน เหล่ายอดฝีมือหน่วยเทียนฟงที่เผชิญหน้าภูเขาดาบดงกระบี่โดยหน้าไม่เคยเปลี่ยนสี เวลานี้ล้วนเผยสีหน้าไม่มั่นใจ“อันใดไม่ดี?” เหลยเผิงผู้หน้าหนาที่สุดในค่ายย่อมไม่แยแสสนใจ“ผู้ใดรู้สึกไม่ดีก็ไม่เป็นไร เพียงแค่หยุดรับจิงสือค่าเลี้ยงดูสำหรับฟูกสมาธิกลั่นเกลาดำก็พอ เท่านี้ก็ไม่จำเป็นต้องไปแล้ว”ม้าฝานกล่าวเสียงราบเรียบสีหน้าไม่มั่นใจล้วนสลายวับไปในบัดดล แต่ละคนสีหน้าบิดเบี้ยว ทอแววยอมตายถวายชวีติ“ลุยเลย!”“ฆ่ามัน!”
“เราจะทำอย่างไรดี?” อีเจิ้งหันไปมองจงหยูอย่างอับจนปัญญา“มีแต่เราสองคนที่เป็นนักบวชเซน!จะไปแข่งขันกับผู้ใดได้!” มันย่อมคิดกระทำสิ่งที่ต้าเหรินมอบหมายให้สำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์จะได้แลกเปลี่ยนโอสถปราณโดยเร็วที่สุด ทว่าในค่ายมีเพียงพวกมันสองคนที่เป็นเซียนวรยุทธ์ สิ่งที่กระทำได้จำกัดจำเขี่ยยิ่ง ไม่สามารถเล่นใหญ่เหมือนเช่นผู้อื่นได้จงหยูนิ่งครุ่นคิด จากนั้นสองตาเป็นประกายอย่างฉับพลัน“พวกเราจะไปหยิบยืมผู้คน!”“หยิบยืมคน?” อีเจิ้งใบหน้าสับสนงงงวย
รุ่งเช้าวัดถัดมา เมื่อชาวเมืองซวีหลิงตื่นขึ้นตามปกติ พวกมันก็พบห้องเรียนฝึกวิชาผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ดูเหมือนจะปรากฏขึ้นในทุกที่ งอกเงยขึ้นมากมายในชั่วข้ามคืน!ทันใดนั้นเอง เห็นซิวเจ่อหลายคนวิ่งไปตามถนนในเมืองซวีหลิงอย่างพร้อมพรัก พวกมันมีกันสิบกว่าคน ล้วนสวมชุดเกราะแสงเย็นวิญญาณฟ้า แต่ละคนถือธงสีแดงสดที่เขียนประโยคด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่‘ห้องเรียนเจตจ
