ญาณ จึงไม่ทันสังเกตว่าเบื้องหลังเหมืองแห่งนี้มีพื้นที่ลับซ่อนอยู่ด้วย
ไม่นาน จวินจื่อหลิงก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวและรีบพุ่งตัวมาสมทบ
“ตรงนี้…หรือว่าจะเป็น…?”
แววทองเรืองรองฉายชัดในดวงตาซูเฉิน เขารู้สึกถึงพลังกระบี่ที่แหลมคมและคลุมเครือแผ่ออกมาบางเบา พลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ
สถานที่แห่งนี้…น่าจะเป็นถ้ำมรดกวิชากระบี่ของนักบุญยุทธ์มังกรเพลิง!
“ซูเฉิน ที่นี่จะใช่ที่ถ่ายทอดมรดกของจอมยุทธ์หรือเปล่า? พวกเรานี่โชคดีจริง ๆ ขุดเหมืองเจออยู่แล้ว ยังมาเจอถ้ำมรดกอีก?”
จวินจื่อหลิงอุทานอย่างเหลือเชื่อ
“น่าจะใช่ ลองเข้าไปดูสักหน่อย!”
ซูเฉินพยักหน้าแล้วเดินนำเข้าไปในโพรงลับ จวินจื่อหลิงตามเข้าไปด้วย
ด้านในคล้ายถ้ำขนาดมหึมา มืดมิด มีผาหินชื้นลื่นทั้งสองข้าง ได้ยินเสียงสายน้ำไหลรินอยู่ลึก ๆ ข้างหน้าเห็นแสงสว่างริบหรี่
“นั่นมัน…กระบี่?”
จวินจื่อหลิงอุทานขึ้นอีกครั้ง
ซูเฉินก็มองเห็นเช่นกัน ด้านหน้าสุดของถ้ำ มีประตูทองสัมฤทธิ์โบราณบานใหญ่ หน้าประตูมีกระบี่เก่าเล่มหนึ่งปักฝังอยู่ในบานประตู ตัวกระบี่สนิมเขรอะ ดูคล้ายเศษเหล็กไร้ค่า
ทว่าภายใต้สนิมที่ปกคลุม กลับแผ่กลิ่นอายเก่าแก่แหลมคมรุนแรง ยิ่งดูยิ่งรู้สึกถึงพลังบางอย่างอันน่าสะพรึงแฝงอยู่ในนั้น
ซูเฉินกับจวินจื่อหลิงเดินเข้ามาใกล้ประตูทองสัมฤทธิ์ พินิจกระบี่โบราณเล่มนั้นด้วยความสนใจ
“ซูเฉิน กระบี่เล่มนี้ดูเหมือนจะเป็นกุญแจเปิดประตูนะ เราลองดึงมันออก
