ทอแววผิดหวังวูบ สั่นศีรษะเบาๆ “น่าเสียดาย”เพียงสิ้นวาจา มันก็เงยหน้าขึ้น โดยปราศจากสุ้มเสียงเจตจำนงกระบี่สุญตาพลันกวาดวาบ เปลี่ยนพืชพรรณที่เติบโตอย่างบ้าคลั่งกลายเป็นฝุ่นผงด้วยระดับความเร็วอันตระหนกกลับคืนสู่แผ่นผืนความว่างเปล่าอีกคราเจตจำนงกระบี่อันว่างเปล่าทำลายสีเขียวเศษเสี้ยวสุดท้ายในบัดดลเจตจำนงกระบี่ถาโถมเหมือนพิษร้ายกร่อนสลาย เริ่มแพร่กระจายไปตามเถาวัลย์เขียวอันแข็งแกร่ง ไม่ว่าผ่านไปยังที่ใดเถาวัลย์เขียวป่นสลายกลายเป็นผุยผง จวบจนกระทั่งไม่มีสิ่งใดหลงเหลือ เยิ่นต้ากระทั่งเปล่งเสียงสักคำยังไม่มีปัญญา ไม่มีเวลาได้ตอบสนอง ต่อหน้าต่อหน้าทุกคน มันคล้ายรูปปั้นที่ถูกเจตจำนงกระบี่โถมทับกลืนกินลงไป เพียงชั่วพริบตาก็ไม่หลงเหลือสิ่งใดอยู่อีกกริ๊ง!แหวนวงหนึ่งตกกระทบพื้นแม้ว่ามันตระเตรียมจะสานสัมพันธ์อันดีงามกับอีกฝ่าย แต่ฉากเบื้องหน้ามัน ยังคงบันดาลให้สวีเจิ้งเวยแตกตื่นจนขวัญหนีดีฝ่อเหล่าผู้คุ้มกันกับผู้ดูแลร้านของศาลาเมฆาล้วนหน้าขาวเผือดถอยกรูดเข้าไปตัวสั่นงันงกอยู่ในมุม พวกมันพอเห็นคนกลุ่มนี้กวาดสินสงครามในสนามรบราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ด้านข้าง อดแตกตื่นจนริมฝีปากสั่นสะท้านมิได้ดูจากฝีมือเก็บกวาดอันหมดจดที่แสดงออกมาอย่างเป็นธรรมชาตินี้ หากมิใช่กลุ่มคนเดนตายที่ผ่านพายุฝนโลหิตมานักต่อนัก ต้องไม่สามารถกระทำเรื่องเช่นนี้ได้แน่!
เมื่อซางเว่ยหมิงฟื้นคืนสติ กลับพบว่ามันไม่เป็นอันตรายแม้แต่น้อย อด
