ูลเยิ่นเสียชีวิตแล้ว และเกาะเมฆตระกูลเยิ่นนับจากนี้จะเปลี่ยนเจ้าของ ผู้คนบนเกาะค่อยสงบลง พวกมันส่วนใหญ่เป็นเพียงคนงานที่ถูกจ้างมา ไม่ใช่ข้ารับใช้ของตระกูลเยิ่นโดยตรงสำหรับพวกมัน พวกมันก็แค่เพิ่งเปลี่ยนนายจ้างใหม่เท่านั้น หากเถ้าแก่ผู้นี้ไม่ดี พวกมันสามารถจากไป“ต้าเหริน ต่อไปพวกเราจะอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่?” เหลยเผิงถามเสียงดังกึกก้อง“เป็นไร? เจ้าไม่ยินดีหรือ?”“ยินดี! ยินดีมาก!” เหลยเผิงถูมือไปมา สีหน้าเต็มไปด้วยความลิงโลดยินดี “อยู่แต่ในเต่าดำทุกวี่วัน ข้าเบื่อจะตายอยู่แล้ว! สถานที่นี่ทั้งใหญ่โตทั้งดีงาม… …”ทุกผู้คนล้วนลิงโลดยินดี พวกมันมีดินแดนใหม่แล้ว!สำหรับกลุ่มคนคลั่งไคล้สงครามเหล่านี้ ความปรารถนาในดินแดนก็เทียบเท่ากับความปรารถนาที่บุรุษมีต่อสตรี ครั้งที่ต้องทอดทิ้งเมืองอีกาทองคำ พวกมันล้วนไม่ยินยอมพร้อมใจ จากนั้นพวกมันยังร่อนเร่พเนจรไปสุดหล้า เข่นฆ่าสังหารไปทั่วสารทิศบัดนี้ในที่สุดค่อยมีดินแดนในครอบครองของตน ความตื่นเต้นยินดีที่พวกมันรู้สึก ย่อมเป็นที่คาดคำนวณได้โดยไม่รอให้จั่วม่อกล่าววาจา คนทั้งกลุ่มเร่งทะยานร่างไปทั่วสี่ทิศแปดทางจั่วม่อเงยหน้ามอง เห็นท้องฟ้าสดใสกว้างไกลเป็นหมื่นลี้ อดจุปากอย่างอัศจรรย์ใจไม่ได้ เกาะนี้มองจากด้านนอกมีชั้นเมฆหนาทึบปิดกั้นสายตา มองไม่เห็นว่าบนเกาะมีสารรูปเยี่ยงไร แต่มองจากด้านในเกาะออกไป กลับไม่มีสิ่งใดปิดกั้นสายตาแม้แต่น้อยจริงดังคาด เป็นเกาะที่ดี
