สามเดือนให้หลังเรือดำลำน้อยที่ไม่มีอันใดโดดเด่นสะดุดตา ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าอาณาจักรทะเลเมฆทุกคนในเรือเต่าดำ มาแออัดยัดเยียดกันอยู่เบื้องหน้าค่ายกลภาพมายา ทอดตามองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องนอก พวกมันตื่นเต้นยินดีเหลือจะกล่าว“ในที่สุดพวกเราก็มาถึงแล้ว! นี่ก็คืออาณาจักรทะเลเมฆ!”“งดงามยิ่งนัก!”“ใช่แล้ว ข้าเพิ่งเคยพบเห็นสถานที่อันงดงามเช่นนี้เป็นครั้งแรก… …”ด้านล่างใต้ฝ่าเท้าพวกมันเป็นทะเลเมฆกว้างไกลไร้ที่สิ้นสุดเกาะเล็กเกาะน้อยล่องลอยอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆ ทะเลเมฆสุดลูกหูลูกตาค่อยๆ ไหลเลื่อนอย่างแช่มช้า ปราณเมฆาขาวสลายเลือนรางเหมือนละไอหมอกทันใดนั้นเอง วิหคสีเขียวสดใหญ่โตมโหฬารเผ่นโผนขึ้นจากทะเลเมฆ กระพือปีกอย่างเกรี้ยวกราดกลางเวหา แล้วหายวับไปยังที่ห่างไกลลิบลิ่วในชั่วพริบตาเดียว“ความเร็วอันร้ายกาจ!”ผู้คนที่ชมดูฉากนี้ถึงกับสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บความเร็วของวิหคยักษ์สีเขียวเมื่อครู่ กระทั่งอาเหวิน หนึ่งในผู้ที่เร็วที่สุดในหมู่พวกมัน ยังได้แต่อ้าปากค้างจั่วม่อกับอีกสองสามคนสีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกมันสบตากันวูบ พบเห็นเค้าหนักอึ้งในดวงตาอีกฝ่าย วิหคยักษ์สีเขียวเมื่อครู่ระดับไม่ตํ่า หากเป็นในอาณาจักรนภาจันทร์ เจ้าตัวนี้สามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารหากสัตว์อสูรในบริเวณนี้ล้วนระดับสูงเช่นนี้ เกรงว่าในแถบนี้คงไม่มีซิวเจ่ออาศัยอยู่มากนัก นั่นหมายความว่าพื้นที่แถบนี้ยังไม่ได้ถูกสำรว
