นอาณาจักรทะเลเมฆมากมายเกินไป ผู้ที่อ่อนแอล้วนถูกสัตว์อสูรเหล่านั้นจับกินไปจนหมด”“ไฉนไม่ไล่ล่าสังหารสัตว์อสูรเหล่านั้นเสียเล่า?” จั่วม่อถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “ทุกส่วนของสัตว์อสูรล้วนเป็นสมบัติทั้งนั้น!”ซางเว่ยหมิงเผยสีหน้าขมขื่น “เรื่องนั้นได้แต่โทษว่าทะเลเมฆแห่งนี้แล้ว! ทะเลเมฆกว้างไพศาลไม่มีที่สิ้นสุด ทั้งยังลึกลํ้าสุดหยั่งถึง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าลึกลงไปเท่าใด สัตว์อสูรเหล่านี้ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในทะเลเมฆ เป็นปราการป้องกันตามธรรมชาติให้แก่พวกมัน จะว่าไปทะเลเมฆเหล่านี้ก็แปลกประหลาดยิ่ง สามารถปิดกั้นพลังปราณได้แทบจะสมบูรณ์แบบ หลายปีมานี้ ไม่ทราบมีผู้คนมากมายเท่าใดมุ่งลึกลงไปใต้ทะเลเมฆเพื่อทำการสำรวจ แต่ผู้ลงไปมากมายกลับคืนมาเพียงไม่กี่คน บรรดาผู้ที่รอดชีวิตกลับมาก็ล้วนแล้วแต่ไม่ได้รับสิ่งใด อย่างช้าๆ ไม่มีผู้ใดคิดลงไปหรือกล้าลงไปอีกแล้ว”“เช่นนั้นบนทะเลเมฆมิยิ่งอันตรายกว่าหรือ?” จั่วม่อชักอกสั่นขวัญแขวน“มิผิด ทะเลเมฆกว้างไพศาล เต็มไปด้วยภัยอันตราย เกาะเมฆของอาณาจักรเราสามารถนับได้ด้วยจำนวนหลักหมื่น แต่มีเพียงไม่กี่เกาะที่เหมาะสมต่อการอยู่อาศัยของซิวเจ่อ เกาะเมฆตงเสิ้งเราเป็นเกาะเมฆที่ใหญ่ที่สุด นอกเหนือจากนี้ ยังมีทวีปฉีหลัวและเกาะเมฆหู่จู้ เป็นเกาะเมฆขนาดใหญ่ กรุณาอย่าได้บินออกไปในทะเลเมฆโดยไม่จำเป็น นั่นอันตรายยิ่ง ระหว่างเกาะเมฆต่างๆ มีค่ายกลเคลื่อนย้าย สามารถเดินทางไปมาได้สะดวกและปล
