ิงทำร้ายจินตันของฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บสาหัส”“เหลยเผิงทำร้ายจินตันของฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บสาหัส?”จั่วม่อสะดุ้งเฮือก แทบไม่เชื่อหู “สหายตัวโตของเราดุร้ายถึงเพียงนี้เชียว?”“ใช่ขอรับ” ซู่หลงยังมีสีหน้านับถือเลื่อมใสไม่คลาย ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรด่านหนิงม่าย กลับทำร้ายจินตันบาดเจ็บสาหัสในกระบี่เดียว ไม่ว่ามองจากมุมใด ก็เพียงพอให้ผู้คนแตกตื่นสะท้านใจ“มันกินยาผิดสำแดงอันใดเข้าไปหรือไร?” จั่วม่อพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดสายตาไปตามสนามรบ พอเห็นเหลยเผิงที่นิ่งงันไม่ไหวติง ต้องงงงันวูบ ตื่นตะลึงเป็นคำรบสอง “สภาวะรู้แจ้ง? ถึงกับเข้าสู่สภาวะรู้แจ้งด้วย? เจ้าตัวโตนี้จะโชคดีเกินไปแล้ว!”ไม่ต้องแปลกใจเลยที่จั่วม่ออิจฉาเลื่อมใส สภาวะรู้แจ้งเป็นเรื่องของจังหวะเวลาและโชควาสนา ไม่มีรูปแบบตายตัวที่จะทำให้เกิดขึ้นได้อย่างแน่นอนซู่หลงกับพวกที่ข้างกายจั่วม่อ ล้วนมีสีหน้าเข้าอกเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เหลยเผิงเป็นสหายตัวโต ดูเหมือนเปิดเผยตรงไปตรงมาและชอบเอะอะโวยวาย แต่อันที่จริงเจ้าเล่ห์แสนกล หลายคนยังเคยถูกมันเล่นงานมาแล้ว ผู้ใดจะคาดคิดว่าเจ้าโจรร้ายร้อยเล่ห์และปากมากผู้นี้ จะสามารถเข้าสู่สภาวะรู้แจ้งในเวลาเช่นนี้ นับว่าเหนือความคาดหมายของผู้คนอย่างแท้จริงจั่วม่อจุปากเบาๆ แล้วรั้งสายตากลับมา เพียงมองปราดเดียวมันก็จดจำกระบวนทัพเกล็ดหิมะของแม่นางน้อยออกกระบวนทัพค่ายกลสงครามที่เคยเล่นงานอวี้เหิงจนย่อยยับมาแล้ว สร้างความประทับใ
