สะเทือนดินเสมอ!
บนเรือดำ เซี่ยซานยิ้มกริ่ม มองดูบรรดาเซียนกระบี่ฝ่ายตรงข้ามโอ้อวดฝีมือ จากนั้นเบ้ปาก กล่าวว่า “ม้าฝานที่น่าสงสาร ถูกผู้อื่นดูแคลนอีกแล้ว““น่าสงสารจริงๆ… …” อีกคนเห็นด้วย“น่าสงสารหรือ? เฮอะเฮอะ ข้าว่าเจ้าม้าฝานกำลังหัวร่ออยู่ในใจต่างหาก หากมันทำได้ มันคงสวมหนังแกะลงไปด้วยแล้ว เจ้าผู้นี้ลึกซึ้งชั่วร้ายมาจากก้นบึ้งหัวใจเลยทีเดียว!”กลุ่มคนว่างงานพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างร้อนแรง
ม้าฝานเพ่งมองปราณกระบี่ที่ใกล้เข้ามา ดวงตาหรี่แคบอย่างไม่รู้ตัว ร่างพลันถลันหลบไปด้านข้างโผล่ออกมาครึ่งตัวด้านหลังมันเป็นเหลยเผิง ผู้กำลังถลึงตาโปนโตอย่างพิโรธโกรธกริ้ว มันเงื้อกระบี่ยักษ์ผลึกทองขึ้นสูง งอเข่าลงเล็กน้อยกลางเวหา ราวกับว่าใต้ฝ่าเท้าของมันมีพื้นดินที่มองไม่เห็นผืนหนึ่ง กล้ามเนื้อทุกมัดบนร่างเบ่งพอง พลังปราณผนึกรวมรั้ง ประดุจเพลิงผลาญปะทุขึ้นจากทั่วร่างแต่ทั้งหมดทั้งมวลเงียบสนิทสงบนิ่ง ราวกับว่ามันเป็นเพียงรูปสลักหินรูปหนึ่งนี่บันดาลให้ผู้คนรู้สึกย้อนแย้งอย่างสุดขั้ว เหลยเผิงกำลังซ่อนเร้นปราณกระบี่ที่พลุ่งพล่านดุเดือด สะกดกลั้นเอาไว้ด้วยความเงียบสงัดเห็นปราณกระบี่ใหญ่โตมโหฬาร ลากหางยาวพราวพร่างลงมาจากฟากฟ้า แผดเสียงกระหึ่มดุจสายฟ้าคำรนการเคลื่อนไหวที่รุนแรงกับความนิ่งงันอย่างสุดขั้ว เสียงคำรามดุจสายฟ้ากับความเงียบสงัดเสมือนตาย!ในชั่วพริบตานี้ สองความขัดแย้งที่ยากจะบ่งบอกบรรยาย ก่อเกิด
