ค่ายเว่ยทั้งหมดล้วนชุมนุมกันอย่างเงียบเชียบ เฝ้ารอคำสั่งอย่างกระวนกระวาย อาเหวินพอกลับมารวมตัวกับพรรคพวก ค่อยระบายลมหายใจอย่างโล่งอก มันในที่สุดไม่ต้องทนทรมานทรกรรมภายใต้เงื้อมมือต้าเหรินอีกบรรยากาศของค่ายเว่ยแม้กระวนกระวาย แต่ไม่ถึงกับรุ่มร้อนเกินไป พวกมันทุกคนผ่านการต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วน ย่อมไม่ตึงเครียดเพียงเพราะการต่อสู้ รวมกับเรื่องที่ว่าค่ายเว่ยถือกำเนิดจากทาสฝึกตน คุนหลุนอันใด ไม่เคยมีอยู่ในใจพวกมันเลย ในสายตาของพวกมัน มีแค่เพียงศัตรูเท่านั้น หาได้พิเศษกว่าศัตรูอื่นทั่วไปไม่พวกมันยังทราบดี ว่าค่ายจูเชวี่ยยังไม่ได้ลงมืออย่างสุดกำลังดังนั้นอารมณ์ของพวกมันสงบราบเรียบ เหล่าไพร่พลค่ายเว่ยพอเห็นจั่วม่อถลันเข้ามา ทุกคนรีบประสานมือค้อมกายคารวะ“การต่อสู้เป็นอย่างไรบ้าง?” จั่วม่อถามทันที แสร้งทำเป็นกังวลใจ ซึ่งความจริงไม่ได้เป็นห่วงเลยแม้แต่น้อย คนคลั่งสงครามเช่นศิษย์น้องกงซุนเมื่อออกศึกเอง ยังจำเป็นต้องให้มันห่วงกังวลด้วยหรือผู้อื่นอาจไม่ทราบ แต่มันล่วงรู้ดีแก่ใจ กระทั่งแม่ทัพบัญชาการระดับทองผู้ชาญศึกอย่างอวี้เหิง ยังพินาศย่อยยับใต้คมมีดปังตอของศิษย์น้องกงซุน มันจึงไม่เชื่อว่าอาศัยแม่ทัพหนุ่มผู้หนึ่งจะสามารถเอาชัยแม่นางน้อยได้ แน่นอน มันลืมเลือนไปเรียบร้อยแล้วว่าแม่นางน้อยก็ยังเป็นเพียงชายหนุ่มเยาว์วัยที่เขินอายผู้หนึ่งซู่หลงรายงานอย่างนอบน้อม “เพิ่งเปิดศึกเท่านั้น แต่เมื่อครู่เหลยเผ
