รวิญญาณหายากนัก หลายตำรับโอสถก็ขาดวัตถุดิบสำคัญ
แต่ในแดนลับแห่งนี้ สมุนไพรกลับขึ้นอยู่ทั่วไป พลังวิญญาณก็เข้มข้นเหนือธรรมดา ไม่น่าแปลกใจที่เหล่าผู้ฝึกตนต่างแย่งกันเข้ามา
อย่างไรก็ดี ซูเฉินมิได้เสียเวลากับการเก็บมากนัก เขาเลือกเก็บเฉพาะสมุนไพรหายากที่มีคุณค่าเป็นพิเศษเท่านั้น
“ซูเฉิน เจ้าดูนั่นสิ!” จู่ ๆ จวิ้นจื่อหลิงก็ชี้ไปเบื้องหน้า
ซูเฉินมองตาม และพบว่าภายในหุบเขาเบื้องหน้านั้น มีต้นท้อโบราณต้นหนึ่งตั้งตระหง่าน ใบของมันบิดม้วนดั่งรูปมังกร บนกิ่งมีลูกท้อสีม่วงอมแดงเจ็ดแปดผล ห่อหุ้มด้วยแสงวิญญาณเจิดจ้า แถมยังส่งกลิ่นหอมกรุ่นออกมาแต่ไกล มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ธรรมดา
“หืม? ลูกท้อนี่คือ…ลูกท้อจื่อหยาง!”
ดวงตาของซูเฉินเปล่งประกายทันที เขารู้จักผลไม้นี้ดี
ลูกท้อจื่อหยางคือนิสมุนไพรระดับดิน ใช้ปรุงโอสถจื่อหยางได้ ซึ่งช่วยเพิ่มพลังลมปราณ ชำระกายา และเสริมสร้างลมปราณภายใน
แม้ไม่ปรุงเป็นโอสถ เพียงกินเปล่า ๆ ก็มีผลลัพธ์วิเศษนัก
ซูเฉินคาดไม่ถึงว่าจะเจอสมบัติเช่นนี้ที่นี่
“ของวิเศษจริง ๆ! ศิษย์น้องซูเฉิน ดูท่ะแดนลับเขาอู่หลงนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ แค่เริ่มมาก็พบของล้ำค่าขนาดนี้แล้ว!”
จวิ้นจื่อหลิงยิ้มกว้าง เดินเข้าไปหมายจะเก็บลูกท้อจื่อหยางทันที
ชวับ!
ทันใดนั้น เสียงลมแหวกอากาศพลันดังขึ้น กลิ่นอายอำมหิตแผ่กระจาย
“ใครกัน?!” ดวงตาซูเฉินเป็นประกายเยียบเย็น ลมปราณทั่วร่างระเบิดออก แปรเปลี่ยนเป็นเกราะคุ
