้มกันรอบตัว
ติ๊ง!
ติ๊ง!
ติ๊ง!
เสียงแหลมชัดดังติดกัน สิ่งที่กระทบเกราะลมปราณคือมีดบินสีน้ำเงินเข้มหลายเล่ม ทะลวงเข้าเกราะจนเกิดเป็นคลื่นระลอก
จวิ้นจื่อหลิงเคลื่อนไหวหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว
“ฮ่าฮ่าฮ่า…ของแบบนี้ข้าเอาไปละกัน!” เสียงหัวเราะดังมา
ชายหนุ่มในชุดดำพุ่งร่างเข้ามาด้วยความเร็วสูง ฉวยจังหวะที่ทั้งสองปัดป้องมีดบิน เอื้อมมือหวังจะคว้าลูกท้อจื่อหยางทันที
“หาที่ตาย!” ดวงตาซูเฉินฉายแววฆ่าฟัน เขาต่อยหมัดหนึ่งออกไป
โฮ่ก!
เสียงมังกรคำรามดังกึกก้อง หมัดทรงพลังดั่งคลื่นถาโถม ซัดปะทะร่างผู้มาเยือนอย่างรุนแรง
“อะไรนะ?!”
ชายชุดดำหน้าซีด รีบยกกระบี่ดำขึ้นรับการโจมตี
เพล้ง!
หมัดของซูเฉินพลังรุนแรงถึงขีดสุด ทะลวงกระบี่จนหักสะบั้น แขนทั้งสองของชายชุดดำแตกร้าวราวใยแมงมุม เลือดสาดกระเซ็น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“เจ้าทำได้ยังไงกัน…แข็งแกร่งถึงเพียงนี้?”
เขาเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับจ้าวยุทธ์ขั้นเก้า แต่กลับโดนหมัดเดียวของซูเฉินซัดจนแขนพิการ!
“พวกเยียนโหว…ตายซะเถอะ!”
แววตาจวิ้นจื่อหลิงเป็นประกาย นางจำได้ทันทีจากเครื่องแต่งกายว่าชายผู้นี้เป็นผู้ฝึกตนจากอาณาจักรเยียนโหว
ทันใดนั้น แสงกระบี่พุ่งออกจากร่างนางด้วยความเร็วเหนือสายตา
ฉัวะ!
กระบี่แทงทะลุระยะ จู่โจมถึงเป้าหมายในพริบตา
ศีรษะของชายชุดดำกระเด็นขึ้นฟ้า เลือดพุ่งราวน้ำพุ
ร่างไร้ศีรษะล้มตึงลงสู่พื้นดิน!
“กระบี่บิน?” ซูเฉินแปลกใจเล็กน้อย ฝีมือ
