่มันเองก็ไม่ได้ตั้งใจ คล้านผวาตื่นขึ้นมาจากความเพ้อฝันลมๆ แล้งๆ มันในที่สุดค่อยตระหนักว่า สิ่งที่คอยเฝ้าพิทักษ์รักษามาโดยตลอด แท้ที่จริงได้สาบสูญไปในสายธารแห่งกาลเวลาแต่แรกแล้วคำสาบานที่สลักไว้บนป้ายศิลาสุสาน เป็นสิ่งสำคัญต่อมันเพียงผู้เดียวผูเยายังสามารถพบหน้าลูกหลานของสหายเก่าในอดีต นี่ช่วยรักษาการเชื่อมโยงระหว่างมันกับโลกปัจจุบันเอาไว้ ไม่ได้ถูกทอดทิ้งไว้ในสายธารแห่งกาลเวลา แต่เว่ยเก่าแก่โบราณมากเกินไป เก่าแก่โบราณเสียจนไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่อีกอสุภประหลาดยังสามารถไปตามหาบ้านเกิดของมัน เว่ยค่อยค้นพบอย่างขมขื่น ว่ามันไม่มีกระทั่งจุดหมายให้เสาะหาเว่ยเมื่อสูญเสียความปรารถนาที่จะค้นหาผู้สืบทอดไปอย่างมากมาย เดิมทีมักต้องการเสนอหน้าแสดงความมีตัวตนของมันอยู่ตลอดเวลา แต่ยามนี้พอผูเยาโยนปัญหามาทางมัน กลับขุ่นเคืองขึ้นมาเว่ยเอ่ยปากเสียงเรียบ “นี่ยากจะเรียนรู้ได้”“ยากกว่าการสำเร็จสังขารปิศาจหรือไม่?” จั่วม่อถามเว่ยลมหายใจสะดุดกึก ในที่สุดค่อยนึกได้ว่าเจ้าผู้นี้เป็นตัวประหลาดที่กระทั่งสังขารปิศาจมหาทิวาสังขารปิศาจอันดับสองในบรรดาสังขารปิศาจด่านถงหลิ่ง ยังสามารถสำเร็จได้อย่างง่ายดาย!“ไม่ยากเท่าสังขารปิศาจ” เว่ยตัดสินใจตอบตามตรง“เช่นนั้นก็สอนข้าหน่อย!” จั่วม่อโพล่งคำร้องขอออกมาพยายามส่งสายตาเป็นประกายวิบวับ ทั้งวิงวอนและประจบประแจงไปพร้อมกันในแง่ของความหน้าด้านไร้ยางอาย เว่ยเห็นได้ชัดว่าไม่ใ
