สงัดเสมือนตาย มันคล้ายจมอยู่ในห้วงความว่างเปล่าดำทะมึนทันใดนั้น ลำแสงสีทองสายเล็กๆ ส่องประกายขึ้นในห้วงความว่างเปล่า แสงสีทองเจิดจรัสขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหอกคมกล้าสีทองแทงทะลวงผ่านห้วงความว่างเปล่า แสงสีทองขยายใหญ่พรวดพราดในสายตาจั่วม่อ จนกระทั่งกลืนกินทุกอย่างในครรลองสายตาของมันตูม!จั่วม่อในจิตใจคล้ายมีบางสิ่งแตกปะทุ สมองกลายเป็นขาวว่างเปล่าในบัดดลเพียะ!ติดตามหลังเสียงระเบิดเบาๆ เห็นลูกไฟลายชั้นมหาทิวาพวยพุ่งออกจากเท้าซ้ายของจั่วม่อ แล้วครอบคลุมห่อหุ้มเท้าทั้งข้าง อึดใจต่อมา เท้าขวาของมันก็พวยพุ่งลูกไฟลายชั้นมหาทิวาออกมาเช่นเดียวกันเพียะ เพียะ เพียะ!เสียงปะทุเบาๆ ติดต่อตามกันไม่ขาดหู ลูกไฟลายชั้นมหาทิวาหลายลูกพวยพุ่งออกมาจากทุกส่วนบนร่างกายของจั่วม่อ หัวเข่าท้องน้อย ท่อนแขน… …ลูกไฟสามสิบหกลูกแยกออกจากกันอย่างชัดเจน ลุกโหมอย่างเงียบเชียบจั่วม่อทั้งร่างปกคลุมด้วยกองไฟสามสิบหกดวง ใบหน้าราบเรียบไม่แยแส ไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดแม้แต่น้อยดวงตาไม่มีร่องรอยหวาดหวั่นพรั่นพรึง มีแต่ความว่างเปล่าเฉยชาภายในทะเลแห่งจิตสำนึก ผูเยากับเว่ยอ้าปากค้าง เหม่อมองอย่างโง่งมอึดใจให้หลัง ส่วนลึกของดวงตาคืนประกายอย่างแช่มช้าจั่วม่อแววตาค่อยๆ กลับสู่สภาพปกติพอรู้สึกตัวอีกครั้ง เห็นเปลวไฟลายชั้นมหาทิวาลุกท่วมตัวเองจั่วม่อแตกตื่นจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่แล้วพลันฉุกคิดอย่างรวดเร็ว มัน…มันทำสำเร็จแล้ว!มันแหกปากหัวร่อดังสนั่
