างรวดเร็ว ทันทีที่เข้าสู่ร่างกาย เปลวไฟก็แบ่งออกเป็นสามสิบหกส่วน กระจายเข้าสู่กระแสเลือดสามสิบหกสาย พุ่งเข้าไปในไข่มุกโลหิตทั้งสามสิบหกลูกไข่มุกโลหิตสีแดงเข้มคล้ายถูกย้อมด้วยชั้นสีทองชั้นหนึ่งการแปลงร่างทั้งหกของสังขารปิศาจมหาทิวาล่มสลายเหมือนหิมะถล่มทลาย ชุดเกราะปราณและยุทธภัณฑ์เวทที่สวมใส่อยู่บนร่าง ล้วนป่นสลายกลายเป็นฝุ่นธุลี สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่บนร่างกายของมัน คือบรรดาแหวนมิติบนนิ้วมือท่ามกลางพายุทรายโหมกระหนํ่า จั่วม่อประดุจมนุษย์ที่ไม่เคยฝึกฝีมือบำเพ็ญเพียรมาก่อน บนร่างไม่มีพลังงานใดแม้สักส่วนเสี้ยว แต่สิ่งที่ชวนให้ผู้คนใจสั่นสะท้าน คือดวงตาอันเย็นชาและไม่แยแสต่อสิ่งใดคู่นั้นพายุทรายต่อให้ทรงพลังกว่านี้ ยังไม่อาจเข้าใกล้เกินรัศมีหนึ่งจั้งรอบกายมันพื้นที่ว่างหนึ่งจั้งรอบกายจั่วม่อเงียบสงัดเสมือนตายอสุภประหลาดเพ่งมองจั่วม่อราวกับว่ามีดอกไม้งอกเงยขึ้นบนใบหน้าจั่วม่อก็มิปาน ดวงตาสีเทาคู่นั้นเผยแววขบคิดใคร่ครวญที่หาได้ยากยิ่ง
ไม่ทราบผ่านไปนานเท่าใด รอจนจั่วม่อได้สติอีกครั้ง เห็นดวงตาหลายคู่เต็มไปด้วยความห่วงกังวล“ทุกคนไฉนพากันมองข้าเช่นนั้น?” จั่วม่อถามตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นพลันรู้สึกร่างเย็นวาบ พอก้มลงมอง เลือดลมก็ฉีดขึ้นใบหน้าทันที ด้วยความเร็วที่มองไม่เห็นชัดตา มันรีบฉวยเสื้อผ้าออกจากแหวน ปกคลุมร่างกายอย่างกระดากใจนี่มันเรื่องอะไรกัน?มันหัวหมุนงุนงง เกิดอะไรขึ้น? จู่ๆ พลันน
