ซูเฉินเคยประมือกับหลินชิงชิงมาก่อน ด้วยพลังจิตอันแข็งแกร่งของเขา เขาจึงสามารถสัมผัสได้ว่านางมีวิญญาณธาตุไฟพิเศษชนิดหนึ่งอยู่ภายใน
วิญญาณมังกรเพลิง!
เมื่อนึกถึงนักบุญยุทธ์มังกรเพลิง ซูเฉินก็อดไม่ได้ที่จะเชื่อมโยงว่า บางที…หลินชิงชิงอาจเป็นทายาทของนักบุญยุทธ์มังกรเพลิง!
และอาณาจักรต้าหลี่ก็น่าจะถูกสถาปนาโดยนักบุญยุทธ์ผู้นี้
ไม่เช่นนั้น แดนลับเขาอู่หลงคงไม่มีทางตั้งอยู่ใจกลางอาณาจักรต้าหลี่ที่มีอายุหนึ่งพันปีพอดีเช่นนี้ได้
เมื่อคิดตามนี้ ทุกอย่างก็ดูมีเหตุผลขึ้นมาทันที
หลินลั่วเว่ยพาหลินชิงชิงมาที่นี่…คงเป็นเพราะนางหวังจะให้หลินชิงชิงได้รับมรดกของนักบุญยุทธ์มังกรเพลิงนั่นเอง
“แปลก…หากหลินชิงชิงคือทายาทของนักบุญยุทธ์มังกรเพลิง เช่นนั้นหลินลั่วเว่ยก็ควรมีร่างวิญญาณธาตุไฟด้วยสิ…แล้วเหตุใดนางถึงมีร่างศักดิ์สิทธิ์ห้วงหยินได้? หรือว่า…หลินลั่วเว่ยจะไม่ใช่คนตระกูลหลิน?”
ภายในใจของซูเฉินเต็มไปด้วยข้อสงสัย
อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง เขากดเก็บความคิดลง ยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวกับหลินชิงชิงว่า
“ใช่ ข้าก็จะเข้าไปฝึกฝนในแดนลับเขาอู่หลงเช่นกัน”
“เยี่ยมเลย! ซูเฉิน เราไปด้วยกันนะ!”
หลินชิงชิงรีบเอ่ยอย่างดีใจ
“ไม่ได้!”
ยังไม่ทันที่ซูเฉินจะตอบ หลินลั่วเว่ยก็เอ่ยปฏิเสธทันที
จากนั้นนางก็หันมามองซูเฉินด้วยแววตาแฝงความรู้สึก กล่าวเสียงเบาว่า “ซูเฉิน ข้าจะพาชิงชิงไปตามหาสิ่งบางอย่าง”
“อย่างนี้นี่เอง”
