เมื่อลายสีเทาบนร่างผีเสื้อดำส่งกลิ่นเน่าเปื่อยออกมาอย่างรุนแรง จั่วม่อพลันพบว่าผิดท่า!โดยไม่รีรอลังเล ดาบเที่ยงวันปรากฏขึ้นในมือ จั่วม่อสะบัดฟันขวับขวับ จู่โจมใส่อสุภประหลาดในบัดดล!พร้อมกับการฟาดฟัน เปลวไฟสีทองที่ห่อหุ้มรอบคมดาบระเบิดวาบ สาดพุ่งออกไปเป็นจันทร์เสี้ยวอันเจิดจ้าบาดตา ฟันใส่อสุภประหลาดอย่างหักโหม!คมดาบเที่ยงวัน!จั่วม่อทราบแก่ใจว่าคู่ต่อสู้คราวนี้ร้ายกาจสุดประมาณ ดังนั้นดาบนี้มันไม่คิดออมรั้งยั้งมือใดๆปราณดาบเพลิงทองคำอหังการสุดเปรียบปาน พลังสภาวะแตกปะทุอย่างเร่งร้อน แผดเสียงกรีดฝ่าอากาศแหลมยาวอสุภประหลาดดวงตาทอประกายวูบ ดรรชนีที่ยกขึ้นยังไม่ได้ลดลง แต่จี้ใส่คมดาบเที่ยงวันอย่างนุ่มนวลคราหนึ่งตูม!คมดาบเที่ยงวันสุดเกรี้ยวกราดอหังการ แตกระเบิดอย่างง่ายดายต่อหน้าต่อตาจั่วม่อ!จั่วม่อในสายตากลายเป็นม่านแสงขาวพร่าง ไม่อาจมองเห็นสิ่งใด มันตื่นตระหนกสุดระงับ พลังฝีมือของอีกฝ่ายน่าสะพรึงกลัวอย่างเหลือเหลือ! ในเวลานี้เอง สังหรณ์อันตรายสาดวาบในใจ โดยไม่ขบคิดแม้แต่แวบเดียว ปีกแสงศูนยตาบนแผ่นหลังสะบัดวูบจั่วม่อร่างหายวับไปในทันทีจุดที่มันยืนอยู่เมื่อครู่ เห็นลำแสงสีเทาพุ่งผ่านไป!จั่วม่อหัวใจหดเกร็ง สยิวกายอย่างหนาวเหน็บ!รอจนแสงจ้าสลายไป มองเห็นทุกอย่างได้ชัดตาอีกครั้ง มันพบว่าอสุภประหลาดยังคงยืนแน่วนิ่งอยู่กับที่ ราวกับว่าไม่เคยขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวมาก่อน กระทั่งดรรชนียังลดกลับไปอยู่
