้หากออกไปสู่โลกภายนอก ไม่ทราบมีผู้คนมากมายเท่าใดยินดีฆ่าฟันกันเพื่อแย่งชิงของสิ่งนี้“ผู้ที่อิ่มหนำสำราญไหนเลยจะเข้าใจหัวอกผู้หิวโหย!” จั่วม่อพึมพำ ยามนี้พวกมันสนิทสนมคุ้นเคยกันดี จั่วม่อเริ่มจะเข้าใจอารมณ์และนิสัยใจคอของอสุภประหลาดอยู่บ้าง มันทราบว่าผู้อื่นจะไม่บันดาลโทสะกับเรื่องเพียงเท่านี้อสุภประหลาดเหลือกตามองมัน “อย่าห่วงไปเลย ในเส้นทางต่อไป จะมีสิ่งที่ดีกว่านี้มากมาย ข้าจะช่วยให้เจ้าได้รับพวกมันบางส่วน”จั่วม่อเบิกบานใจยิ่ง “ขอบคุณผู้อาวุโส!”“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า หากไม่มีเจ้า ข้าไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้” อสุภประหลาดขบคิดเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “วิธีการของเจ้าคล้ายนุ่มนวลเกินไปบ้าง หากเจ้าคิดหลอมสร้างจิตวิญญาณที่อยู่ในเศษชิ้นส่วนเหล่านี้จริงๆ เจ้าต้องใช้กำลังบังคับขู่เข็ญ”“ใช้กำลังบังคับขู่เข็ญ?” จั่วม่อตะลึงลาน นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้ยินว่าต้องบังคับขู่เข็ญวัตถุดิบ“ยอมจำนนหรือตาย” อสุภประหลาดกล่าวเบาๆ อย่างไม่เห็นสำคัญเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของจั่วม่อ อสุภประหลาดอธิบายว่า“สัญลักษณ์ศึกถือกำเนิดขึ้นเพื่อปกป้องชนเผ่า ส่วนมากสติปัญญาของพวกมันไม่สูงนัก เพียงเทียบเท่ากับสัตว์ร้ายเท่านั้นขอเพียงให้พวกมันทราบว่าหากไม่ยอมจำนน พวกมันจะต้องตายพวกมันย่อมถูกกำราบเป็นธรรมดา”ไม่รอให้จั่วม่อทันได้ตอบสนอง อสุภประหลาดเงยหน้าขึ้น มองไปยังที่ห่างไกล“ระมัดระวังไว้ เรากำลังจะเข้าสู่เขตพื้นที่หลักเดี
