นือลํ้ากว่าทุกสิ่งที่มันเคยเผชิญมาทั้งหมด นับตั้งแต่ทะลวงฝ่าไปยังด่านจินตัน พลังฝีมือของมันก็รุดหน้าอย่างก้าวกระโดด ที่รุดหน้าไม่เพียงแค่พลังบำเพ็ญเพียร ยังรวมถึงการเติบโตของเจตจำนงกระบี่และความคิดจิตใจอันกล้าแข็ง มันต้องสิ้นเปลืองเวลาไปไม่น้อยเพื่อรักษาเสถียรภาพพลังบำเพ็ญเพียรของตน พลังฝีมือที่รุดหน้านี้ เป็นเหตุให้สัตว์ร้ายวิญญาณภูตในสายตาของมัน ความรู้สึกกดดันลดน้อยลงไปมาก กระทั่งสัตว์ร้ายวิญญาณภูตขนาดยักษ์ที่ทำร้ายเหลยเผิงกับพวก ยังตกตายใต้คมกระบี่ของมันแต่ภูตอสุภที่อยู่เบื้องหน้านี้… …เหวยเสิ้งกระทั่งไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของเจ้าสิ่งร้ายกาจนี้ หากมิใช่ว่ามันจับจ้องมองดูด้วยสายตาของตัวเอง จุดที่ภูตอสุภยืนอยู่ก็เหมือนกับความว่างเปล่าผืนหนึ่ง นี่ทำให้เหวยเสิ้งตื่นตะลึง สิ่งเดียวที่มันทราบว่าทำเรื่องเช่นนี้ได้ คือสัตว์ปราณระดับห้าขึ้นไป สัตว์ปราณระดับห้าสามารถสร้างชั้นความว่างเปล่าปกคลุมร่างกายซ่อนกลิ่นอายของพวกมันไว้ภูตอสุภตนนี้ย่อมไม่ใช่สัตว์ปราณ ไม่ใช่แม้แต่สัตว์อสูร แต่แน่นอนว่ามันไม่ตํ่ากว่าระดับห้า!สิ่งดุร้ายที่ไม่ตํ่ากว่าระดับห้า มีเพียงซิวเจ่อด่านจินตันหรือเหนือกว่าจึงพอจะต่อกรได้ จั่วม่ออาจเคยสังหารงูยักษ์เขาโลหิตมาก่อน แต่นั่นเป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่ถูกบังคับสร้างขึ้นจากเวทวิชา เพียงสัมผัสถึงขอบเขตของกึ่งระดับห้าเท่านั้นภูตอสุภตรงหน้าพวกมันนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งดุร้ายระดับห้
