่อเกอเอ่ยปากเป็นประโยคแรกผู้สื่อข่าวรีบถามทันที “เพราะเหตุใด? ท่านไม่คิดจะอุทิศตนเพื่อมหาสงครามครั้งนี้ใช่หรือไม่?”“ย่อมไม่ใช่” เซียวม่อเกอสั่นศีรษะ สีหน้าหนักใจ“เช่นนั้นเพราะเหตุใดกัน?” ผู้สื่อข่าวรุกเร้าเซียวม่อเกอเผยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก คล้ายขัดแย้งในใจผู้สื่อข่าวเห็นเช่นนี้ ในใจลอบรุ่มร้อนกังวล แต่บนฉากหน้ายังกล่าวนำอย่างสนิทสนมและกระตือรือร้น “หากท่านมีเรื่องลำบากใจอันใด โปรดบ่งบอกแก่พวกเราทุกคน ข้าเชื่อว่าทุกคนจะต้องเข้าใจความลำบากใจของท่านแน่!”เซียวม่อเกอยังคงเอาแต่หลับตาสั่นศีรษะ“หรือเป็นเพราะการฝึกฝีมือ? ท่านใช่อยู่ในขั้นสำคัญของการฝึกฝีมือหรือไม่?” ผู้สื่อข่าวพยายามคาดเดาสุดความสามารถ“ไม่ใช่” เซียวม่อเกอสั่นศีรษะอีกครา“หรือเป็นเพราะสภาพการณ์ที่ไม่อาจแก้ไขเปลี่ยนแปลงอันใด?” ผู้สื่อข่าวขบกราม พยายามถาม“ไม่ใช่” เซียวม่อเกอสั่นศีรษะอีกครั้ง“เช่นนั้นเพราะเหตุใดเล่า?” ผู้สื่อข่าวใกล้คลั่งใจตายเต็มทนอึกอัก รีรอ ลังเลอีกครั้ง เซียวม่อเกอถามอย่างไม่มั่นใจ“จะให้ข้ากล่าวจริงๆ?”“ข้าวิงวอนท่าน ได้โปรดบอกมาเถอะ!” ผู้สื่อข่าวคล้ายจะรํ่าไห้“แต่กล่าวออกมา ข้ารู้สึกว่าไม่ค่อยดีนัก” เซียวม่อเกอลากเสียงผู้สื่อข่าวนํ้าตานองหน้า ในเวลานี้ อสูรทุกตนที่เฝ้าดูข่าวพากันนํ้าตานองหน้า อวี้เหิงแค่นเสียงอย่างเย็นชา พลางยิ้มเย้ยหยัน เจ้าผู้นี้ช่างรู้จักเสแสร้งทำเป็นลึกลับนัก แต่กระบวนท่านี้น่าสัง
