เวชจริงๆ!“ไม่ว่ามีเหตุผลใด บอกมาเถอะ กรุณากล่าวออกมาเถอะ!” ผู้สื่อข่าวกล่าวด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย“เช่นนั้นข้าจะกล่าวจริงๆ ละนะ!” เซียวม่อเกอมองผู้สื่อข่าวด้วยท่าทีสัตย์ซื่อไร้เดียงสา“บอกมาเถอะ… …กรุณาบอกเถอะ… …กรุณาบอกเถอะ……ฮึกๆ” ผู้สื่อข่าวสะอื้นพลางพยักหน้ารัวๆเซียวม่อเกอพลันนิ่งงันไป สีหน้าล้อเล่นสลายคลายเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง เหล่าอสูรที่ชมดูกลั้นหายใจอย่างไม่รู้สึกตัว อสูรทุกตนล้วนรู้สึกคล้ายกัน ว่าถ้อยคำต่อไปของเซียวม่อเกอ จะต้องเป็นสิ่งที่สำคัญมาก!“เนื่องเพราะ… …” เซียวม่อเกอหลับตาลง คล้ายอ่อนล้าคล้ายระอาใจ แล้วพลันลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาคมกริบเจิดจ้า “เพราะพวกมันอ่อนแอเกินไป!”“อ่อนแอเกินไป?” ผู้สื่อข่าวที่ถูกพลังสภาวะของเซียวม่อเกอข่มขวัญ ทวนคำอย่างไม่รู้สึกตัว“นั่นเป็นการต่อสู้สี่รุมหนึ่ง กับผู้เยาว์ที่ไร้ประสบการณ์อย่างข้า ผู้ที่ไม่เคยก้าวเท้าเข้าสู่สนามรบมาก่อน แต่พวกมันกลับถูกโค่นในคราวเดียว มิอาจต้านรับแม้แต่หนึ่งกระบวนท่า บอกข้าทีนี่คือความแข็งแกร่งของกองพลประจำการของพวกเราหรือ?” สุ้มเสียงที่บอกเล่าเฉยเมยไม่แยแส ทวนความโดยปราศจากอารมณ์ความรู้สึก แต่กลับทำให้ผู้คนสัมผัสถึงความผิดหวังอย่างลึกลํ้าของมันได้ “ข้าผิดหวังเป็นที่สุด! นี่คือกองพลปฐพีหนักหน่วงของพวกเราชาวอสูรหรือ? นี่หรือกองพลปฐพีหนักหน่วงที่พวกเราหวังว่าจะสามารถปกป้องคุ้มครองเราได้? นี่คือกองพลปฐพ
