ีหนักหน่วง ที่พวกเราหวังว่าจะสามารถเอาชัยในมหาสงครามครั้งนี้ได้? บอกข้าเถอะ ใช่จริงๆ หรือ?”ผู้สื่อข่าวนิ่งขึงตะลึงลาน! อวี้เหิงตะลึงงัน! อสูรทั้งมวลที่ชมดูช่องข่าวอสูรล้วนตะลึงลาน!ในโสตประสาทของพวกมัน มีเพียงสุ้มเสียงเย็นเยือกของเซียวม่อเกอสะท้อนก้อง“ดังนั้นข้าไม่ยอมรับ! ข้าไม่เคยคิดว่ากองพลประจำการจะอ่อนแอถึงเพียงนี้ สี่ต่อหนึ่ง แต่ไหนเล่าการร่วมมือประสานงาน?ไหนเล่ากลยุทธ์พื้นฐานที่อสูรนักรบสมควรมี? อยู่ที่ใดกันเล่า? ข้าเชื่อว่าพวกท่านหลายคนได้ชมดูศาสตร์อสูรบันทึกการต่อสู้ครั้งนั้นแล้ว พวกท่านสามารถหาร่องรอยของสิ่งเหล่านี้ได้สักเล็กน้อยหรือไม่? และนี่คือกองพลประจำการของเราเผ่าอสูร? จะขำตาย!”เซียวม่อเกอสั่นศีรษะ สีหน้าเครียดขรึม คล้ายกล่าวกับตัวเองคนเดียว“กองกำลังที่เสื่อมทรามเช่นนี้มาหาข้า บอกว่าต้องการกะเกณฑ์ข้าเข้าร่วมกองทัพ ข้าสมควรภาคภูมิใจหรือ? ไม่! ข้าอับอาย! อัปยศอดสูและเสื่อมเสียหน้า! แม้ว่าข้าไม่เคยเข้าร่วมกองทัพมาก่อน แต่ในใจข้า กองทัพทรงพลังอำนาจ ทรงพลังอำนาจเสียจนต้องให้ความเคารพยกย่อง สำหรับอสูรนักรบชั้นเลิศ แม้ว่าในการต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่งจะไม่ใช่คู่มือของบรรดายอดฝีมือ แต่เมื่อเป็นสี่ต่อหนึ่ง ผลงานอันบัดซบนี้ยังจะให้อภัยได้อีกหรือ!”ท่ามกลางความเงียบดุจป่าช้า เสียงของเซียวม่อเกอกังวานชัดเจนอย่างบอกไม่ถูก คล้ายเหยียบยํ่าเข้าไปในหัวใจผู้คน“ประสบการณ์ส่วนตัวของข้าทำเอาข้าส
