ิดว่าเรามีเจตนาอื่นแต่ยังไม่ทราบว่าพวกเราต้องการยอดยุทธ์ที่มีพรสวรรค์อย่างร้อนรุ่มปานใด กระหายอยากมากเพียงไหน! เราไฉนร้อนรุ่ม? เราไฉนกระหายอยาก? ก็เนื่องเพราะพวกเรารู้ดี ว่าภาระที่อยู่บนบ่าของพวกเรานั้นหนักหนาถึงเพียงไหน! เพราะเรารู้ดี ว่าไม่อาจทำให้ทุกคนต้องผิดหวัง!”แปะแปะแปะ! ผู้สื่อข่าวด้านล่างล้วนใบหน้าแดงฉานปรบมือระรัวอย่างตื่นเต้นฮึกเหิมแม่ทัพอวี้เหิงใบหน้าเคร่งขรึมสง่างาม เน้นยํ้าอย่างแช่มช้าว่า “เซียวม่อเกอเซียนเซิง! พวกเรารอต้อนรับเจ้าด้วยตำแหน่งผู้นำทัพ! โปรดให้กองพลปฐพีหนักหน่วงของเราได้ยืมกำลังของเจ้าด้วย!”ทั้งห้องเงียบกริบในพริบตา ประโยคนี้ทำให้เหล่าผู้สื่อข่าวตื่นตะลึงจนลืมซักถามสืบต่อ
“ฝีมืออันหมดจดนัก!” หมิงเจวี๋ยจื่อหน้าขาวเผือด ไม่ว่าแผนการอันใด กระบวนท่าตามหลังอันใด ต่อหน้าการแสดงอันยอดเยี่ยมของอวี้เหิง ล้วนสลายกลายเป็นฝุ่นผงต่อหน้าความเจนจัดของแม่ทัพอวี้เหิง หมิงเจวี๋ยจื่อค่อยสำนึกว่าฝีมือของมันยํ่าแย่สุดทนดูสิ่งที่ทำให้มันสิ้นหวังมากกว่าเดิม คือแผนการของมันไม่เพียงไม่ได้ผล กลับช่วยตระเตรียมเวทีไว้สำหรับแม่ทัพอวี้เหิงโดยแท้หนานเยว่กับคนอื่นๆ ล้วนใบหน้าขาวเผือดพอกันภายในชั่วข้ามคืน สายลมรุนแรงกลับเปลี่ยนทิศพลิกตลบผู้คนพากันยกย่องแม่ทัพอวี้เหิง หันกลับมาต่อต้านพวกมันแทนและเริ่มเปลี่ยนเป็นสนับสนุนหมายเกณฑ์ของเซียวม่อเกอ ผู้คนออกมาร้องเรียกเซียวม่อเกออย่างต่อเนื่อง
