อีกทั้งสิบหกเซียนยันต์ที่เดิมทีสังกัดค่ายจูเชวี่ย ได้ถูกย้ายมาที่ค่ายจินวู เพื่อร่วมกันศึกษาค้นคว้าแผนผังปิศาจ แม้ว่าเหล่าซิวเจ่อสายการผลิตเหล่านี้จะไม่เหี้ยมหาญเท่าซิวเจ่อยอดยุทธ์แต่พวกมันมีทักษะฝีมือเฉพาะมากกว่าผนวกกับบรรยากาศภายในค่ายจินวูเปิดกว้างยิ่ง สองปรจารย์จี๋เหว่ยกับซุนเป่าสนับสนุนให้ทุกคนทำตามใจชอบ ดังนั้นความมีชีวิตชีวาและพลังสร้างสรรค์แห่งความหนุ่มสาว ล้วนถูกรีดเค้นออกมาอย่างเต็มที่ที่นี่พวกมันสามารถทำสิ่งที่พวกมันสนใจ ไม่มีข้อกำหนดบีบบังคับพวกมัน แต่หากคิดเกียจคร้านหย่อนยานกลับไม่ง่ายนัก ทางหนึ่งคือบรรยากาศนี้เอง หากท่านเกียจคร้านล้าหลัง จะตกเป็นเป้าดูถูกของสหายทั้งค่าย อีกทางหนึ่งยังมีความต้องการพื้นฐาน เนื่องจากทั้งรายได้และสิทธิ์ในการเข้าถึงทรัพยากรล้วนขึ้นอยู่กับผลงานและความพยายาม เจ้าต้องการวัตถุดิบมากกว่านี้? ต้องการเวทวิชาเพิ่มเติม? ไม่ยาก…ทำงานให้สุดความสามารถ!ดังนั้นเมื่อจั่วม่อมาเยือนค่ายจินวูอีกครั้ง ค่ายจินวูที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้มันนิ่งขึงตะลึงลานโชคยังดีที่ทุกคนยังคงจดจำเหล่าป่านของพวกมันได้ สองปรมาจารย์รีบออกมารับหน้า“ต้าเหริน!” ทั้งสองค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม พลังบำเพ็ญเพียรของพวกมันรุดหน้าไปก้าวใหญ่ บรรลุถึงด่านหนิงม่ายขั้นสุดท้ายแล้ว คาดว่าอาจห่างจากจินตันไม่ไกลจั่วม่อมองลูกน้องคนสนิททั้งสอง พบว่าผิวพรรณของพวกมันผ่องใสกว่าในอดีตมากนึกถึง
