องพลังสังขารปิศาจด้วย เกรงว่าคงต้องเผชิญความลำบากไม่น้อยส่วนประกอบของโลหะก็พิเศษเฉพาะยิ่ง จั่วม่อไม่อาจบอกได้ว่าทำมาจากโลหะใด ทั้งยังไม่เคยเห็นลวดลายยันต์เช่นนี้มาก่อน โชคดีที่ข้างกายมันยังมีเจ้าวัตถุโบราณอายุสามพันกว่าปีอยู่คนหนึ่ง“ผู เจ้ารู้จักของสิ่งนี้หรือไม่?”ผูเยาโผล่ออกมา คว้าชิ้นส่วนไปจากมือจั่วม่อ ยกขึ้นส่องดูอยู่ชั่วครู่ สีหน้าหนักอึ้งสุดท้ายยังคงสั่นศีรษะ “ข้าเพียงบอกได้ว่าเป็นสิ่งของจากยุคสมัยโบราณที่เนิ่นนานมาก แต่ไม่ทราบว่าที่แท้เป็นสิ่งของอันใด”จั่วม่อไม่แปลกใจ หากที่นี่คือสมรภูมิที่เกิดศึกปิดผนึกล้างเผ่าพันธุ์จริง สิ่งของที่หลงเหลืออยู่ก็ต้องมีอายุนับหมื่นๆ ปี ผูเยาจะไม่รู้จักก็นับเป็นเรื่องธรรมดา“ให้ข้าชมดูได้หรือไม่?” เว่ยเอ่ยปากอย่างกะทันหันผูเยาเหลือบมองเว่ยแวบหนึ่ง ดีดเศษชิ้นส่วนในมือออกไป เว่ยคว้าไว้ทันควัน ยกขึ้นเพ่งมอง พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วน“นี่เป็นเศษชิ้นส่วนของสัญลักษณ์ศึก (โทเทม) เมื่อสามารถคงอยู่มาจนถึงบัดนี้ มันสมควรเป็นส่วนที่ดีที่สุดของสัญลักษณ์ศึก ลวดลายที่อยู่บนนี้เป็นรูปแบบของสัญลักษณ์ศึกโบราณประเภทหนึ่ง” ดวงตาสีดำของเว่ยทอประกายปัญญาที่ไม่เหมือนผู้ใดชนิดหนึ่ง“สัญลักษณ์ศึกโบราณ?” จั่วม่อมีสีหน้าตะลึงลาน“นับว่าเป็นลวดลายอักขระยันต์ยุคเริ่มแรกเถอะ” เว่ยอธิบาย “ในสมัยโบราณ ไม่ว่ามนุษย์ อสูรหรือปิศาจ ยังไม่ได้ผนึกรวมกันเป็นชาติพันธุ์ดังเช่นท
