งเวยจะต้องเผชิญกับความกดดันรุนแรงสักปานใด“รับคำสั่ง!”เหลียงเวยรับคำอย่างสงบ ค้อมกายคารวะ แล้วกล่าว“หากผู้น้อยพลาดพลั้งพลีชีพ ต้าเหรินโปรดดูแลคนในตระกูลของข้าสักเล็กน้อย”“ข้ารับปากเจ้า!” หลันตอบอย่างหนักแน่น แล้วหันไปทางผู้นำทัพที่เหลือ สั่งการด้วยเสียงตํ่าลึก “รุดหน้าด้วยความเร็วสูงสุด! ผู้ใดล่าช้า จะลงโทษตามกฏของกองทัพ!”“รับคำสั่ง!” เหล่าผู้นำทัพสะท้านขึ้นทั้งร่าง
เว่ยจับจ้องสถานการณ์สู้รบที่พัฒนาไปเรื่อยๆ ความสามารถในการบัญชากองทัพของกงซุนชา ทำให้มันตื่นตระหนกสุดระงับการต่อสู้คู่คี่กํ้ากึ้ง อยู่ในสภาพยันกันมาถึงสองวันเต็มเว่ยเห็นใบหน้าเคร่งขรึมจริงจังของผูเยาที่หาได้ยาก หลังจากคบหาสมาคมกันมาหลายพันปี เรื่องความเข้าใจอันลึกซึ้งในตัวผูเยา รับรองว่าไม่มีผู้ใดเปรียบเทียบกับมันได้ ในอดีตจู่เหรินคนเก่าของมันอาจเป็นแม่ทัพใหญ่ แต่แผนการรบทั้งหมดล้วนมาจากมือของผูเยาทว่าผูเยาคนนั้น ถึงกับถูกผู้เยาว์รุ่นหลังคนหนึ่ง ไล่ต้อนจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!หากมันไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง มันจะต้องไม่เชื่ออย่างแน่นอนตั้งแต่สงครามหมากรุกตานี้เปิดฉากขึ้น เว่ยผู้อยู่ว่าง จึงเฝ้าดูทั้งสองฝ่ายสัประยุทธ์โรมรันกันอย่างไม่ใคร่สนใจนัก แต่แล้วตลอดเวลานั้น มันกลับต้องทอดถอนอย่างอัศจรรย์ใจหลายต่อหลายครั้ง ฉากโรมรันพันตูอันตระการตา ยังทำให้มันร้องอุทานอยู่บ่อยครั้ง เวลาภายในหมากรุกสงครามเร็วกว่าเวลาในความเป็นจริงมาก ช่ว
