งเวลาสองวันในโลกภายนอก เท่ากับเวลาหนึ่งเดือนในโลกของหมากรุกสงครามมันไม่ค่อยเข้าใจพวกแม่ทัพบัญชาการศึกนัก ในช่วงเวลาคับขันอันตรายแต่ละครั้ง มันอดไม่ได้ หัวใจแทบกระดอนออกมาทุกที เว่ยลอบสงสัยใจนับร้อยครั้ง พวกมันไฉนลุ่มหลงงมงายกันเรื่องเช่นนี้นัก?แม้ว่าความได้เปรียบในการต่อสู้ยังคงถูกกุมอยู่ในมือของผูเยา แต่เว่ยจับตามองกงซุนชาอย่างสนอกสนใจกว่าเดิมมาก บุรุษหนุ่มที่สามารถยืนหยัดสัประยุทธ์กับผูเยาได้เนิ่นนานถึงปานนี้ความสามารถของมันต้องไม่รวบรัดธรรมดาเป็นแน่แท้!อย่างช้าๆ สมดุลของสมครามเริ่มเอนเอียงไปทางผูเยา ความมีเปรียบของมันเติบโตขึ้นเรื่อยๆในการโจมตีกวาดล้างขั้นสุดท้าย ผูเยาโหมโจมตีอย่างสาแก่ใจ ในความเห็นของเว่ย เจ้าผู้นี้ที่แท้กำลังระบายอารมณ์ที่ต้องเสียหน้าไปไม่น้อยจริงดังคาด ผูเยาเมื่อออกมาจากกระดานหมากรุก สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก“เด็กน้อยอันร้ายกาจ” เว่ยไหนเลยจะพลาดโอกาสราดนํ้าเกลือลงบนบาดแผลผูเยาสีหน้าขัดตาอยู่บ้าง แต่ทันใดนั้นมันคล้ายฉุกคิดถึงบางสิ่ง สีหน้ากลับเป็นปกติในทันที กล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “อย่าได้เยินยอเด็กน้อยมากเกินไปนัก หากเป็นเหตุให้มันหลงลำพองใจ จะไม่ดีต่อการพัฒนารุดหน้าของมัน”เว่ยงงงันวูบ แต่แล้วจับประเด็นได้อย่างรวดเร็ว “มันคือ?”“ศิษย์ของข้าเอง” ผูเยายิ้มอย่างกลอกกลิ้ง ใบหน้าทอแววกระหยิ่มยิ้มย่อง “เป็นอย่างไรบ้าง? ลองวิจารณ์ต่ออีกสักหน่อย!”คราวนี้เว่ยตะลึงงันจริงๆ “
