มันก็เป็นศิษย์ของเจ้าด้วย? แล้วจั่วม่อเล่า?”“ไฉนข้าจะมีศิษย์สองคนไม่ได้?” ผูเยาชายตามองเว่ย สุ้มเสียงเต็มไปด้วยความอวดโอ่ลำพอง “ข้ามีดวงตาที่ดีสำหรับประเมินผู้คนเสมอ!”“เข้มแข็งยิ่ง!” เว่ยออกปากชมเชย ท่าทางจริงใจมาก“ย่อมแน่นอน!” ผูเยายิ่งภาคภูมิลำพองมากกว่าเดิม “สำหรับจั่วม่อไม่มีสิ่งใดต้องกล่าวถึง ตัวประหลาดน้อยนี้ กระทั่งข้ายังไม่อาจมองออกอย่างถ่องแท้ แต่สำหรับกงซุนชา มันเกิดมาเพื่อเป็นแม่ทัพบัญชาการศึกโดยเฉพาะ ฮ่า แม่ทัพบัญชาการศึกระดับทองอายุยี่สิบปี! รอดูไปเถอะ มันจะขู่ขวัญตาเฒ่าเหล่านั้นจนขวัญหนีดีฝ่อตาย! ฮ่าฮ่า!”“แม่ทัพบัญชาการศึกระดับทอง?” เว่ยสะท้านขึ้นทั้งร่าง ถามตะกุกตะกัก “เด็กน้อยผู้นั้น…เป็นแม่ทัพบัญชาการศึก…ระดับทอง?”สีหน้าท่าทีของเว่ยทำเอาผูเยาหัวใจพองฟูถึงที่สุด ในยามนี้ ใบหน้าลี้ลับเจ้าเล่ห์ของมันดูเหมือนจะเป็นประกายเรืองรอง “แน่นอนว่าต้องเป็นแม่ทัพบัญญชาการศึกระดับทอง! เวลาที่มันบุกจู่โจม กระทั่งข้ายังแตกตื่นจนขวัญบิน!หากข้าประมาทสักเล็กน้อย จะต้องปราชัยแก่มันแน่ จุ๊จุ๊ นี่ยังไม่ได้กล่าวถึงเคล็ดวิชาที่มันสร้างขึ้นเอง แม่บัญชาบัญชาการศึกระดับทองอายุยี่สิบปี มิเสียแรงที่ข้าตั้งใจฟูมฟักสั่งสอนมาตั้งแต่แรก! และที่สำคัญที่สุดก็คือ… …”ผูเยาพลันปิดปาก ไม่ย่อมกล่าวต่อ ทำเอาเว่ยคันหัวใจยากจะเกา “ที่สำคัญอะไรเล่า?”“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! มันไม่เพียงสืบทอดฝีมือในฐานะแม่ทัพบัญชาการศึก
