ำแสงบดกระดูกทลายปกปิดยิ่งใช้ออก ยิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อยๆจั่วม่อชักไม่ค่อยสนุกสนานกับการใช้ลำแสงบดกระดูกทลายปกปิดเพียงอย่างเดียว มันเริ่มทดลองใช้ศาสตร์อสูรที่แตกต่างหลากหลายในการรับมือทันใดนั้น มันสัมผัสถึงความรู้สึกที่ได้รับในช่วงสุดท้ายของการต่อสู้ที่รุนแรงกับม่อหรูหั่วในวันนั้น… …จั่วม่อดวงตาทอประกายเจิดจ้าในบัดดล
ประตูนั้นสร้างจากเถาวัลย์สีเขียวและสีฟ้าขมวดพันเป็นเกลียว ปลดปล่อยแสงอันเงียบสงบออกมา นี่คือประตูอสูร ซิวเจ่อมีค่ายกลเคลื่อนย้ายของพวกมัน เผ่าปิศาจมีบ่อโลหิตของพวกมันเผ่าอสูรก็มีประตูอสูรของตนพวกมันกำลังจะหวนคืนสู่บ้านช่องทอดตามองประตูอสูร ความคิดของมู่ซีล่องลอยไปไกล หลังจากออกทำศึกติดต่อกันหลายปี ในที่สุดมีโอกาสได้หวนคืนสู่ถิ่นกำเนิดอย่างปลอดภัย นางบอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร ก่อนหน้าการศึกครานี้ นางไม่เคยจากบ้านไปไกล เมื่อหวนนึกถึงการเตรียมพร้อมออกเดินทางทำศึกมารดาของนางรํ่าไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ หัวใจนางพลันปวดแปลบเศร้าสลดขึ้นมาหวนคืนไปพร้อมกับชัยชนะ นี่เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้นางรู้สึกว่าทุกอย่างล้วนคุ้มค่านับตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อย ในบรรดาชนรุ่นหลังของตระกูล พรสวรรค์ของนางไม่ได้โดดเด่นสะดุดตามากนัก จวบจนกระทั่งนางเริ่มศึกษารํ่าเรียนการเป็นแม่ทัพบัญชาการศึก พรสวรรค์ของนางค่อยเปล่งประกายออกมา แต่ก็ยังเป็นเรื่องไม่คาดฝันอยู่ดี ที่โอกาสเป็นตัวแทนของตระกูลไม้ออกทำศึกจะตกใส่ศีรษะนาง ป
