เหวยเสิ้งนั่งขัดสมาธิ กระบี่ดำวางพาดอยู่ด้านข้าง ไม่ทราบเพราะเหตุใด หมอกภูตที่สามารถกัดกร่อนกลับไม่เข้าใกล้มันในรัศมีสามจั้ง มันค่อยๆ ลืมตาสีดำสนิท สาดประกายมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวเจิดจรัสชีวิตประจำวันของมันถูกปฏิบัติซํ้าซากจนกลายเป็นธรรมเนียม เป็นธรรมเนียมปฏิบัติเสียจนน่าสะพรึงกลัวฝึกกระบี่ เข้าฌาน และสั่งสอนผู้อื่น กลับกลายเป็นส่วนสำคัญในชีวิตประจำวันของมันไปโดยปริยาย การฝึกปรือที่น่าเบื่อหน่าย มันจะเฝ้ากระทำซํ้าๆ ซากๆ อย่างอดทน ไม่เคยหยุดยั้ง มันไม่ใช้พลังปราณ เพียงแค่ใช้ร่างกายเลือดเนื้อ ฟาดฟันและสับสะบั้น จนกว่าเรี่ยวแรงจะสูญสิ้น ทั่วร่างสั่นสะท้านจนลุกไม่ขึ้นยอดฝีมือด่านจินตันผู้หนึ่ง ฝึกปรือไปจนถึงจุดที่ร่างกายสั่นระริกไม่หยุด! ทั้งจงหยูและอีเจิ้งผู้มุ่งเน้นการฝึกปรือสังขารอย่างหนักหน่วง พอเห็นวิธีการฝึกปรือที่แทบจะเป็นการทรมานสังขารเช่นนี้ ยังถึงกับอับอายขายหน้า ไม่ต้องกล่าวถึงเหล่าเซียนกระบี่หรือไพร่พลค่ายเว่ย ทุกคนเมื่อเอ่ยถึงเหวยเสิ้งต้าเหริน พวกมันล้วนนับถือเลื่อมใสจากก้นบึ้งหัวใจ ทุกผู้คนไหนเลยจะไม่ล่วงรู้ว่าการมุมานะฝึกปรืออย่างอดทน จะนำไปสู่การรุดหน้าก้าวไกล แต่ผู้ใดสามารถกระทำเช่นนี้ได้บ้าง? คนผู้เดียวที่สามารถบรรลุถึงระดับชั้นของเหวยเสิ้ง ย่อมเป็นเหวยเสิ้งต้าเหรินเท่านั้น!ยิ่งไปกว่านั้น จินตันอีกคนหนึ่งอย่างเซี่ยซาน ยังกลับกลายเป็นผู้ติดตามส่วนตัวของเหวยเสิ้งไป มักจะติด
